บทที่ 29“ท่านปรมาจารย์กระบี่อาวุโส นี่คือบุตรชายของจ้านเฉิง เซียวเหยียนเจ้าค่ะ”
ในระหว่างที่สาวใช้ไปเรียกเยว่ชิงเหอ ไป๋เฟิงอู่ก็ได้แนะนำชายชราผมขาวข้างกายนาง “ว่าไปแล้ว ชื่อของเหยียนเอ๋อร์ ก็ยังเป็นชื่อที่องค์จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์พระราชทานให้ ท่านดูเด็กคนนี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”
เมื่อเอ่ยถึงองค์จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ ชายชราผมขาวก็เหลือบมองสตรีผู้นี้แวบหนึ่ง และรับรู้ถึงความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของนางได้ทันที ในใจเขารู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา เพียงมองสำรวจเด็กชายตรงหน้า
เซียวเหยียนก็กำลังเงยหน้ามองอีกฝ่ายอยู่เช่นกัน
ตอนที่ได้ยินคำเรียกขานที่ท่านย่าใหญ่ใช้เรียกชายชราผู้นี้ ในใจเขาก็ประหลาดใจอยู่บ้าง และเข้าใจแล้วว่าทำไมปฏิกิริยาของท่านลุงอันถึงได้รุนแรงถึงเพียงนั้น
ก่อนหน้านี้ตอนที่ค้นหาตำราหมากล้อมในหอฟังเสียงฝน เขาเคยเปิดอ่านเรื่องราวสนุกๆ และชีวประวัติของบุคคลสำคัญในยุทธภพอยู่บ้าง และในบรรดาบุคคลเหล่านั้นที่ถูกบันทึกไว้ในรอบร้อยปีมานี้ มีเพียงสามท่านเท่านั้นที่ถูกขนานนามว่าเป็น ‘ปรมาจารย์กระบี่’
ท่านหนึ่งอาศัยอยู่ที่กระท่อมกระบี่ทางทิศใต้ ท่านหนึ่งเก็บตัวอยู่ในทะเลสาบ
