ิคาเอลค่อยๆ ดับลง ร่างนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงที่ฟังไม่ออกว่าเป็นเพศใดก็ดังขึ้นในหัวของชายชราชุดดำ“เจ้ามาช้าไปหนึ่งปี”“การค้นหาสิ่งนั้นใช้เวลาพอสมควร” เสียงของโครโนสก้องอยู่ในความคิดของมิคาเอลเช่นกัน ชายชราในชุดดำยื่นมือออกมา มากาทามะที่แตกหักไปหนึ่งมุมกำลังแน่นิ่งอยู่ในฝ่ามือของเขาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ หยกศักดิ์สิทธิ์ยาซาคานิเขากำมือแน่น ในดวงตาทั้งสองวาบขึ้นด้วยเงาของกระแสเวลา เวลารอบตัวย้อนกลับอย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เมื่อเขาแบมือออกอีกครั้ง มากาทามะนั้นก็กลับคืนสู่สภาพเดิม“ข้าไม่เหมือนเจ้านะ เจ้ามีปาฏิหาริย์คุ้มครอง จะไม่ถูกพวกนั้นทำให้เสื่อมเสีย แต่ข้าต้องพึ่งวัตถุภายนอกเพื่อต้านทานเสียงกระซิบของพวกมัน”ชายชราในชุดดำพูดพลางแขวนมากาทามะไว้ที่หน้าอกของตัวเอง เดินไปที่กลางหลุมอุกกาบาต แล้วค่อยๆ หยุดฝีเท้าดวงตาของมิคาเอลละจากมากาทามะ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“ตั้งแต่ตราผนึกบนดวงจันทร์นี้มีอยู่ ข้าก็คอยเฝ้ารักษามันมาตลอด หากไม่ใช่เพราะห้าสิบกว่าปีก่อนตราผนึกถูกทำลายไปมุมหนึ่งอย่างไม่ทราบสาเหตุ ข้าก็คงไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้า……ถ้าเจ้ามาช้ากว่านี้อีกสามปี ข้าเองก็คงถูกพวกมันครอบงำเหมือนกัน ถึงตอนนั้น พวกมันก็คงจะหลุดออกมาจริงๆ แล้ว”“ก็เพราะอย่างนั้น ข้าถึงได้มาไม่ใช่หรือ?”ชายชราในชุดดำยืนอยู่ตรงหน้าร่างสูงใหญ่ของมิคาเอล พลางพูดอย่างสงบ “ให้ข้าดูรอยแยกของตราผนึกหน่อย”มิคาเอล
