วันเวลาค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ
ครึ่งปีผ่านไป เซียวเหยียนอายุเจ็ดขวบแล้ว ข่าวการถูกลอบสังหารเป็นเรื่องเมื่อครึ่งปีก่อน ตอนนี้ในจวนก็ไม่มีใครพูดถึงอีก และยอดฝีมือที่ขุนศึกอาญายุทธ์ส่งกลับมาจากกองทัพ ตลอดครึ่งปีนี้ก็คอยติดตามอยู่ข้างกายเซียวเหยียนตลอดเวลา เขาคือชายวัยกลางคนร่างสูงตรง ไม่ค่อยยิ้มแย้ม แต่ระมัดระวังรอบคอบ นามว่า เซียวอัน
ได้ยินมาว่าเมื่อหลายปีก่อนเซียวอันเป็นเด็กทารกที่ถูกทอดทิ้งและถูกตระกูลเซียวเก็บมาเลี้ยง มีคนบอกว่าชะตาของเด็กคนนี้น่าเศร้า แต่การที่มาตกอยู่ที่หน้าประตูจวนขุนพลเทวะได้ก็นับว่ามีวาสนาดี จึงให้ใช้แซ่เซียว และตั้งชื่อให้พยางค์เดียวว่า “อัน” ซึ่งหมายถึงความสงบสุขปลอดภัย ในอดีตที่เรือนขุนเขาสายน้ำแห่งนี้ เซียวอันเติบโตมาพร้อมกับขุนศึกอาญายุทธ์ อายุของเขาแก่กว่าขุนศึกอาญายุทธ์เจ็ดแปดปี ปกติจะดูแลประดุจพี่ชาย แต่ในกองทัพ ทั้งสองกลับเป็นผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชา พร้อมกันนั้น เซียวอันก็เป็นแขนซ้ายขาขวาและเป็นหนึ่งในคนที่ขุนศึกอาญายุทธ์ไว้ใจที่สุด
“ท่านลุงอัน ท่านแพ้อีกแล้วนะขอรับ” ในศาลา หมากกระดานหนึ่งจบลง เซียวเหยียนกล่าวอย่างยิ้มร่า
บนใบหน้าที่เคร่งขร
