วกเราจบหลักสูตรได้ง่ายๆ……สรุปก็คือ นี่เป็นการสร้างความเกรงขามเท่านั้น ในเมื่อเป็นการสร้างความเกรงขาม หน่วยม่านราตรีจะฆ่านายได้ยังไงกัน? นายกลัวอะไรล่ะ?”“……แต่พี่หลิว พี่ไม่รู้สึกหรอกเหรอว่า ม่านราตรีที่ปกคลุมอยู่เหนือหัวนี่ มันทำให้คนรู้สึกหวาดหวั่นน่ะ?” เฉียนตัวตัวพูดอย่างขลาดกลัว “ยังไงผมก็จะเดินตามพี่หลิวไป”“ก็ได้ งั้นนายก็ตามฉันให้ดีล่ะ ถ้าเห็นร่องรอยสมาชิกหน่วยม่านราตรี ก็ให้ตะโกนดังๆ ทันที เข้าใจไหม?”“อืม เข้าใจแล้ว!”ทั้งสองคนเดินออกจากโรงอาหารทางประตูหลัง ภายใต้แสงไฟสลัว ค่อยๆ คลำทางไปยังมุมอับในขณะนั้น ทั้งสองได้ยินเสียงสะอื้นดังมาจากด้านหน้าหลิวหยางชะงักฝีเท้า เขาดึงเฉียนตัวตัวที่อยู่ข้างกายไว้ พร้อมทำสัญญาณมือให้เงียบ อีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆ แล้วค่อยๆ เดินไปข้างหน้าด้วยกัน……พวกเขามาถึงพุ่มไม้แห่งหนึ่ง แหวกกิ่งไม้ออกแล้วมองไปยังทิศทางที่มาของเสียงเห็นเพียงในป่าทึบอันห่างไกล มีร่างหนึ่งมีเปลวไฟสังหารน่าสะพรึงกลัวลุกโชนไปทั่วร่าง ในมือถือดาบตรง ใบดาบมีเลือดหยดลงพื้น ซึมลงสู่ผืนดิน……ที่เท้าของเขา เป็นศพที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดผ่านแสงไฟริมถนนที่สลัว หลิวหยางกับเฉียนตัวตัวสามารถมองเห็นได้อย่างเลือนรางว่าศพนั้น……สวมชุดของครูฝึกม่านตาของทั้งสองพลันหดเล็กลง!พวกเขาจำครูฝึกคนนั้นได้ วันนี้เขาเป็นคนพาพวกเขาไปลงทะเบียนข้อมูลและชี้ทางไปหอพัก เมื่อครู่บนเวทีที่ลานฝึก พวกเขายังเห็นอีกฝ่ายอย
