้าผิงเกอพยักหน้า “แต่บ่ายนี้ฉันก็มีประชุมที่สำนักงานใหญ่ ไปไม่ได้เหมือนกัน……งั้นให้เสี่ยวจางไปรับแทนดีไหม?”“คงต้องทำแบบนั้นแหละ”หยวนกังหันหลังกำลังจะออกจากห้องทำงาน แต่นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมาถามอีกครั้ง “เออใช่ คุณแน่ใจเหรอที่จะให้เจินเจินเข้าค่ายฝึกอบรมรุ่นนี้? เธอยังเด็กเกินไปนะ”เส้าผิงเกอชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบรับ“ปล่อยเธอไปเถอะ ตอนนี้หน่วยพิทักษ์ราตรีกำลังขาดคนพอดี ความสามารถของเธอพิเศษมาก ถ้าใช้ให้ดีอาจจะเป็นประโยชน์ในอนาคตก็ได้……ยิ่งไปกว่านั้น อีกไม่นานพวกเราก็จะต้องไปแล้ว เธอจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของหน่วยเราตลอดไปไม่ได้ ถึงแม้เจินเจินจะซุกซนแต่ก็ฉลาด เธอสามารถดูแลตัวเองได้”หยวนกังเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า“เข้าใจแล้ว”……เมืองหลวงเครื่องบินลำหนึ่งค่อยๆ ร่อนลงจากท้องฟ้าสีคราม ก่อนจะจอดลงบนลานจอดเครื่องบินของกองทัพประตูเครื่องบินเปิดออก ไป๋หลี่พั่งพั่งเดินออกมาเป็นคนแรก เขายืดเส้นยืดสายแล้วพูดอย่างโล่งใจ “ไม่ได้นั่งเครื่องบินมานานแล้ว……ต้าเซี่ยนี่ดีจริงๆ”สมาชิกของหน่วยม่านราตรีทยอยเดินออกมาจากเครื่องบิน เฉาเยวียนมองไปรอบๆ แล้วถามอย่างสงสัย “ไม่ใช่ว่าจะมีคนมารับเราที่เมืองหลวงเหรอ? แล้วคนไหนล่ะ?”“ครูฝึกหยวนกังหรือเปล่า?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถาม“ไม่ใช่ ครูฝึกหยวนโทรมาแล้ว เขากำลังยุ่งกับเรื่องค่ายฝึกอบรมปีนี้ ไม่มีเวลามาต้อนรับพวกเรา คนที่มาเป็นสมาชิกใหม่ของทีมเมืองหลวง” หลิน
