ยี่ยก็เดินตรงไปยังกลางลาน แล้วนั่งลงบนสนามหญ้าเขียวขจี มองดูเหล่าผู้ช่วยพยาบาลที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ไกลๆ ความคิดของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็วไรจู……ไรจูเป็นแมว……อะไรกันนะที่จะทำให้มันรู้สึกกลัว…หลินชีเยี่ยจมอยู่ในภวังค์ความคิดในตอนนั้นเอง มีกลุ่มผู้ช่วยพยาบาลเล็กๆ กลุ่มหนึ่งเดินลงมาจากชั้นสองของโรงพยาบาลประมาณหกเจ็ดคน ถือไม้กวาดและไม้ถูพื้นในมือ พร้อมน้ำยาฆ่าเชื้อและสเปรย์ปรับอากาศ ทุกคนสวมหน้ากากอนามัยพร้อมเพรียงกัน ใบหน้าแสดงออกถึงความเบื่อหน่ายชีวิตตรงหน้าพวกเขา สุนัขพันธุ์ปั๊กตัวหนึ่งสวมชุดทักซิโด้สีดำ เดินตัวตรงอย่างสง่าผ่าเผย ชายเสื้อสูทพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว บนบ่าแบกไม้กวาดอันหนึ่ง ซึ่งมีคราบสกปรกบางอย่างที่ไม่อาจบรรยายได้ติดอยู่มันเลียมุมปาก ริมฝีปากของมันเผยรอยยิ้มชั่วร้ายอย่างน่าประหลาดมันคือหัวหน้าแผนกทำความสะอาดของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า ชื่อว่าวั่งไฉดูจากทิศทางที่พวกมันมา น่าจะเพิ่งทำความสะอาดห้องน้ำประจำวันเสร็จ และกำลังเดินทางกลับบ้านเมื่อหลินชีเยี่ยเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายนั้น เขาก็นึกถึงภาพในความฝันที่วั่งไฉสร้างขึ้น ตอนที่เขากับมันนั่งจับช้อนส้อมในร้านอาหารตะวันตก มองอาหารในจานแล้วยิ้มให้กัน ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที……เขากำลังจะเบือนสายตาไปทางอื่น แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ม่านตาหดเล็กลงอย่างฉับพลันเขารีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต
