ระบี่เดียวที่ฟาดฟันไรจู ฉันก็ไม่เสียดายอะไรแล้ว ไม่คิดเลยว่า สิ่งที่ฉันไขว่คว้ามาทั้งชีวิตแต่ไม่อาจแตะต้องได้ กลับได้เห็นกับตาก่อนตาย……”ภัยพิบัติคุกหัวเราะเยาะตัวเองหลินชีเยี่ยยื่นมือออกไป จับกรงขังสีดำที่รัดตัวภัยพิบัติคุก พูดเสียงเรียบว่า “ลาก่อน ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์”ฉึก!ลูกกรงที่แทงทะลุร่างภัยพิบัติคุกถูกหลินชีเยี่ยดึงออก พลังชีวิตที่ถูกบังคับให้คงอยู่ในร่างสลายไปอย่างรวดเร็ว ในวินาทีที่กรงถูกทำลายแสงในดวงตาของภัยพิบัติคุกจางหายไป ศีรษะห้อยต่ำ หันหน้าไปทางรอยกระบี่นั้น เขาคุกเข่าลงบนซากปรักหักพัง สูญเสียชีวิตไปอย่างสมบูรณ์เขาดูเหมือนผู้แสวงหาทางหลุดพ้นที่เคร่งศาสนา คุกเข่าลงบนเส้นทางที่ผิดพลาด ก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิดเขาตายแล้วหลินชีเยี่ยมองภัยพิบัติคุกที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในเมืองร่างของเขาหายไปในฝุ่นควันที่ปกคลุมทั่วฟ้าโตเกียว พังพินาศ……ครึ่งวันต่อมาฮอกไกโดสถานบันเทิงไป๋หลี่พั่งพั่งนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ มือขวาถือแชมเปญแกว่งเบาๆ น้ำแข็งก้อนกลมกระทบกับขอบแก้ว ส่งเสียงกังวานเขาจิบเครื่องดื่มหนึ่งอึก แล้วส่งเสียงดัง“นานมากแล้วที่ไม่ได้ดื่มเหล้าดีๆ แบบนี้……สมแล้วที่เป็นพี่คนเท่ของพวกเรา ไปที่ไหนก็เข้ากับคนได้ทุกที่!”ไป๋หลี่พั่งพั่งถือแชมเปญเดินมานั่งข้างเสิ่นชิงจู่ แล้วเอียงหูถามเบาๆ “พี่คนเท่ครับ ที่นี่มี……สาวๆ ไหมครับ? ผมยังไม่เคยเห็นเลย
