าใจแล้ว” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ก่อนผมจะจากไป ผมจะมอบ [วาตาริคุ] และ [โคกุโจ] ให้ หวังว่าคุณจะสามารถทำตามความปรารถนาของตัวเองได้”อามามิยะ ฮารูกิหันมามองหลินชีเยี่ย ก่อนจะยิ้มออกมา “ขอบคุณ”ดาบมากาตสึสองเล่ม บุญคุณนี้ยิ่งใหญ่เกินไป อามามิยะ ฮารูกิทำได้เพียงจดจำบุญคุณนี้ไว้ในใจ“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไม่ได้ดาบมากาตสึสองเล่มนี้ โดยเฉพาะ [วาตาริคุ]……”หลินชีเยี่ยพูดไปครึ่งทางก็ชะงักเขามองดาบยาวสีม่วงที่เอว ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ คิ้วขมวดเข้าหากัน“เป็นอะไรไป?” อามามิยะ ฮารูกิถาม“ไม่สิ……” หลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้น “ก่อนหน้านี้คุณบอกว่า ในซากโบราณสถาน ไม่สามารถใช้ดาบมากาตสึได้อาจารย์ของคุณเป็นคนบอกเหรอ?”“ใช่”“อาจารย์ของคุณเข้าไปในซากโบราณสถานตั้งแต่เมื่อไหร่?”“เขาเข้าไปพร้อมกับยูริ โคกูเท็ตสึ ประมาณ……สิบสองปีก่อน?”สิบสองปีก่อน!หัวใจของหลินชีเยี่ยพลันกระตุกอย่างรุนแรงสิบสองปีก่อน อาจารย์ของอามามิยะ ฮารูกิเข้าไปในซากปรักหักพังและรู้ว่าไม่สามารถใช้ดาบมากาตสึได้……นั่นหมายความว่า ซากปรักหักพังในตอนนั้นถูกปกคลุมด้วยการปลดอาวุธของไป๋หลี่พั่งพั่งแล้ว?!เป็นไปได้อย่างไร?!ไป๋หลี่พั่งพั่งไม่ควรจะมาถึงเมื่อสองปีครึ่งก่อนหรอกเหรอ?ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัว ร่างกายของหลินชีเยี่ยพลันสั่นสะท้าน ราวกับถูกไฟฟ้าช็อตไม่…จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีข้อมูลใดที่บ่งชี้ว่า ไป๋หลี่พั่งพั่งมาถึงเมื่อสองปีครึ่งก่อนเว
