งและหิมะ“น่ารำคาญจริงๆ……” หลินชีเยี่ยจ้องมองยูกิอนนะที่ดูราวกับราชินีน้ำแข็ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเขากำลังจะทำอะไรบางอย่าง แต่ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากระยะไกลราวกับกระสุนปืนใหญ่ ชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้มสะบัดพริ้วท่ามกลางหิมะ เจียหลานฝ่าพายุหิมะเข้ามา พุ่งเข้าหายูกิอนนะด้วยมือเปล่า“เธอมาทำไม?” หลินชีเยี่ยเห็นอีกฝ่าย จึงตะโกนท่ามกลางพายุหิมะ“ฉันมาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับนายนะ!” ผมสีดำของเจียหลานที่เต็มไปด้วยเกล็ดหิมะพลิ้วไสวตามลม ราวกับหญิงสาวที่ผมหงอกเพราะความคิดถึง เธอหันกลับมามองหลินชีเยี่ยแล้วยิ้มให้“อย่าไล่ฉันไปนะ ฉันรอวันนี้มานานแล้ว วันนี้ต่อให้ฉันต้องใช้แค่กำปั้น ฉันก็จะยืนหยัดเคียงข้างนาย!”สิ้นเสียง เจียหลานก็พับแขนเสื้อขึ้น ใช้แขนขาวๆ เหวี่ยงไปทางตำแหน่งของยูกิอนนะสองสามที แล้วทำสีหน้าดุดันหลินชีเยี่ยยืนอึ้งไปชั่วขณะ หลังจากผ่านไปสักพัก มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มขมขื่นเขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบทวน [วิมาน] ที่ถูกปลดอาวุธออกมาจาก [พื้นที่อิสระ] จากนั้นก็ยื่นให้เจียหลานที่อยู่ข้างๆ“ระวังหน่อยนะ เดี๋ยวให้ตามหลังฉัน อย่าให้น้ำแข็งกับหิมะพวกนั้นขัดขวางล่ะ เข้าใจไหม?” หลินชีเยี่ยมองตาเจียหลานแล้วพูดอย่างจริงจังเจียหลานเห็นทวนสีทองที่คุ้นเคย ดวงตาพลันเปล่งประกายด้วยความดีใจ เธอรับ [วิมาน] มาแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย “เข้าใจแล้ว”หลินชีเยี่ยเก็บ [อาเมะคูซูเระ] ที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งเข้าฝัก ม
