ยิ่งไปกว่านั้น บรรดาศักดิ์ทั่วไปมักเป็นขุนศึกพิทักษ์อุดร หรือขุนศึกปราบที่ราบ แต่การได้รับบรรดาศักดิ์ด้วยคำว่า “พิทักษ์ชาติ” นับเป็นเกียรติยศและคุณูปการอันหาใดเปรียบ!
เป็นสิ่งที่คนในอดีตไม่เคยทำได้ และคนในอนาคตก็เกรงว่าจะหาผู้ใดเทียบเทียมได้ยากยิ่ง
เพราะการได้รับแต่งตั้งเป็นขุนศึกขั้นหนึ่งด้วยวัยเพียงสิบเก้านั้น… ช่างเจิดจ้าเกินไปแล้ว!
“กระหม่อม… ขอรับราชโองการแทนน้องเก้าพ่ะย่ะค่ะ! ขอบพระทัยฝ่าบาท!”
เงาร่างที่ตั้งตระหง่านดุจขุนเขาและทวนเล่มนั้นคุกเข่าลงข้างหนึ่ง น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นทุ้มต่ำ แต่กลับไร้ซึ่งความปิติยินดี มีเพียงความเศร้าโศกที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ จนเสียงแหบพร่า
“นี่คือสิ่งที่ตระกูลเซียวของพวกเจ้าสมควรได้รับ เป็นเราที่ติดค้างพวกเจ้า!”
“ขุนศึกอาญายุทธ์ นั่นคือบุตรชายของเจ้าใช่หรือไม่? เราต้องการจะพระราชทานนามให้แก่เขา เจ้าจะยินยอมรึไม่?”
“กระหม่อมไร้ซึ่งความดีความชอบใดๆ มิกล้ารับพระมหากรุณาธิคุณอันสูงส่งพ่ะย่ะค่ะ!”
“บุรุษแห่งตระกูลเซียว ล้วนเป็นวีรบุรุษแห่งราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์! ในยามที่ขุนศึกพิทักษ์ชาติพลีชีพนอกด่าน บุตรของเจ้าก็ได้ถือกำเนิดขึ้น… นี่อาจเป็นวงล้อแห่งโชคชะตากระมัง สวรรค์ได
