ีวิตอันเลือนรางได้เจ้าของดาบทุกคนที่เธอเลือก ล้วนแล้วแต่เป็นการกลับชาติมาเกิดของสามีเธอ เหตุผลที่เธออยู่เคียงข้างจนสิ้นลมหายใจ ก็เพื่อใช้ฝักดาบของ [ทาเคฮิเมะ] เป็นที่รองรับวิญญาณ ใช้พลังของตนเองหล่อเลี้ยงบ่มเพาะ ก่อนจะส่งดวงวิญญาณนั้นเข้าสู่วัฏสงสาร จากนั้นจึงเฝ้ามองการเกิดใหม่ คอยอยู่เคียงข้างอย่างเงียบๆ รอวันเวลาที่เขาเติบใหญ่ จนถึงวันที่เลือกเขาเป็นเจ้าของ”“เป็นเรื่องราวที่สวยงามดีนะ”“ผมก็คิดแบบนั้น”ทั้งสองเดินคุยกันเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงตรอกเล็กๆ ที่ดูรกร้างแห่งหนึ่ง อามามิยะ ฮารูกิหยุดยืนอยู่หน้าร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าทรุดโทรม ป้ายไม้ผุๆ ที่แขวนอยู่ด้านหน้า บอกว่าที่นี่คือ ‘ร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าโนซากิ ฮอกไกโด’“ดูเก่าชะมัด” หลินชีเยี่ย พูดขึ้น“นี่เป็นร้านเก่าแก่ที่สืบทอดกิจการกันมาร้อยปี บรรยากาศเลยดูเก่าคร่ำครึ” อามามิยะ ฮารูกิกล่าว “แต่ตอนนี้ธุรกิจหลักของที่นี่ไม่ใช่การซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าแล้ว……” พูดจบ เขาก็ก้าวเข้าไปในร้านไม่เพียงแต่ภายนอกร้านจะดูเก่าแก่ ภายในร้านก็รกรุงรังไม่แพ้กัน พอเดินเข้าไปก็มีกลิ่นอับชื้นโชยมาจางๆ ทำให้หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วที่มุมร้าน ชายชราผมขาวโพลนเงยหน้าขึ้นมองอามามิยะ ฮารูกิแวบหนึ่งก่อนจะหรี่ตาลงอีกครั้งดูเหมือนจะไม่ใส่ใจลูกค้าที่เข้ามาในร้าน“ผมมาซื้อของครับ” ฮารูกิเดินไปที่เคาน์เตอร์และพูดอย่างสุภาพเมื่อได้ยินประโยคนี้ ชายชราก็หรี่ตาลง เขามองสำร
