วจชายหนุ่มสองคนที่อยู่เบื้องหน้าอีกครั้ง“ของน่ะมี……แต่น้อย” เขาพูดเสียงเบา“เงินน่ะมีครับ”ชายชราเลิกคิ้ว หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เปิดม่านที่กั้นอยู่ เดินนำไปทางหลังร้าน“ตามมา”อามามิยะ ฮารูกิพยักหน้าให้หลินชีเยี่ยเดินตามชายชราไปด้านหลังร้าน หลังจากเลี้ยวผ่านทางเดินแคบๆ หลายครั้งก็มาถึงหน้าประตูโกดังที่มีกุญแจล็อกอยู่ชายชราไขกุญแจแล้วเดินเข้าไปในโกดัง บนผนังที่เต็มไปด้วยฝุ่นมีชุดดำน้ำแขวนอยู่หลายชุด ข้างๆ กันนั้นมีถังออกซิเจนวางซ้อนกันอยู่“ชุดละเจ็ดล้านเยนไม่ต่อราคา” ชายชราพูดเนิบช้าอุปกรณ์ดำน้ำในประเทศนี้เป็นสิ่งต้องห้ามโดยสิ้นเชิง ไม่มีทางที่โรงงานจะผลิตได้ อุปกรณ์ที่มีอยู่ในตลาดตอนนี้ล้วนเป็นอุปกรณ์ที่รวบรวมมาจากสถานที่ต่างๆ เมื่อร้อยปีก่อน ซื้อไปหนึ่งชุดก็เท่ากับเหลือน้อยลงหนึ่งชุดดังนั้นการต่อรองราคาจึงเป็นไปไม่ได้โชคดีที่จำนวนคนที่ต้องใช้อุปกรณ์ดำน้ำแบบนี้มีไม่มากนักราคาจึงไม่แพงจนเกินไปอามามิยะ ฮารูกิรู้ดีถึงเหตุผลเหล่านี้ จึงไม่มีความคิดที่จะต่อรองราคา เขาจ่ายเงินและรับของทันทีหลังจากเก็บอุปกรณ์สองชุดลงในกล่องสองใบ แล้วทั้งคู่ก็เดินออกไปพอเปิดม่านเดินออกจากห้องเก็บของ ก็เห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อสีดำ ใส่หมวกแก๊ปสีเดียวกับเสื้อยืนอยู่ในร้าน ดูเหมือนกำลังเลือกเครื่องใช้ไฟฟ้า เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยและฮารูกิเดินออกมาจากด้านหลังร้าน ดวงตาของเขาพลันวาบขึ้นด้วยคว
