“เดินพอไหวอยู่ แต่คงจะช้าหน่อย ด้วยความเร็วของข้า คาดว่าคงใช้เวลาสักหนึ่งชั่วยามถึงจะกลับถึงตำบลเฮยเฟิง” เย่ชิงอวี๋กล่าวอย่างกระดากอายเล็กน้อย
นางก้มหน้าลง ทันใดนั้นก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา
นางนึกถึงความเป็นไปได้ข้อหนึ่งว่า หากยามนี้เมิ่งฝานอาสาจะแบกนาง นางควรจะปฏิเสธดีหรือไม่?
อันที่จริงการที่คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวของนางก็นับว่าประหลาดมาก
เพราะหากเป็นตัวนางในอดีต นางย่อมต้องปฏิเสธอย่างไม่ลังเลแน่นอน โดยมิต้องเสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำ
ในสายตาของนาง ผู้ชายล้วนเป็นพวกตัวเหม็น ‘ไอ้พวกผู้ชายตัวเหม็น’ คือสิ่งที่นางมักจะหลีกหนีให้ห่างเสมอ
แต่ยามนี้นางกลับกำลังลังเลว่าจะยอมให้เมิ่งฝานแบกดีหรือไม่ นี่มัน…
ไม่ปกติเสียแล้ว!
ดูท่าว่าหลังจากจบเรื่องสืบทอดมรดกของเซียนกระบี่โอสถแล้ว นางควรจะอยู่ให้ห่างจากผู้ชายที่ชื่อเมิ่งฝานคนนี้เสีย
ผู้ชายมีแต่จะทำให้ความเร็วในการปรุงยาของนางช้าลง และนางก็ไม่ต้องการผู้ชายด้วย
แน่นอนว่า ทั้งหมดที่กล่าวมามิได้หมายความว่านางมีใจให้เมิ่งฝาน หรือแม้แต่จะมีวี่แววเช่นนั้น
นางเพียงแค่ไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้ จึงไม่อยากติดต่อกับเมิ่งฝานมากเกินไปนัก
