อตกลงของเราก่อนหน้านี้ก็เป็นโมฆะไป” อามามิยะ ฮารูกิพูดอย่างช้าๆ “พอซ่อมดาบเสร็จ คุณก็กลับไปก่อนเถอะ ที่นั่นผมจะไปจัดการเอง”หลินชีเยี่ยไม่ได้ลืมข้อตกลงกับอามามิยะ ฮารูกิในตอนนั้น ถ้าอีกฝ่ายสามารถทำให้ [จั่นไป๋] มีวิญญาณดาบได้ ก็ต้องคุ้มครองอีกฝ่ายไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่สามารถใส่วิญญาณดาบได้ อามามิยะ ฮารูกิจึงตั้งใจจะไปคนเดียว ไม่ได้ตั้งใจจะลากหลินชีเยี่ยเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยหลินชีเยี่ยอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า“พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที”เขาแยกกับอามามิยะ ฮารูกิ เข้าไปคนละห้อง ก่อนจะปิดประตู ภายในห้องไม่มีฟูกและหมอน มีเพียงเสื่อทาทามิและผ้าห่มไม่กี่ผืน ไม่รู้ว่าฟุรุฮาระ โยชิกิใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างไรหลินชีเยี่ยนอนลงบนเสื่อทาทามิ ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าหลินชีเยี่ยในชุดกราวน์เดินอยู่ในโรงพยาบาล รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าที่นี่คึกคักกว่าเมื่อก่อนมากในสวน ผู้ช่วยพยาบาลหลายคนกำลังตากผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนที่เพิ่งซักเสร็จบนราวตากผ้าหวังฉายกำลังพาลูกน้องกลุ่มหนึ่งหิ้วไม้กวาดและไม้ถูพื้น เดินอย่างองอาจไปที่ห้องน้ำ เปลวไฟในครัวกำลังลุกโชน มีกลิ่นหอมโชยออกมาเป็นระยะ……หลินชีเยี่ยเดินไปตามทางเดินก็มีผู้ช่วยพยาบาลเดินผ่านหน้าเป็นครั้งคราว พวกเขาก้มศีรษะให้อย่างสุภาพพร้อมกับพูดว่า “สวัสดีท่านผู้อำนวยการ”ดูเหมือนว่าความสามารถในการบริห
