บทที่ 168 กินระดับหนิงตันไปหนึ่งคน ก็นับว่าเป็นยาบำรุงชั้นเลิศแล้ว
หงชี่เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว และเมิ่งฝานเองก็มิได้เป็นคนละเอียดอ่อนปานนั้น เขาจึงมิได้สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง
ความสนใจของเขาพุ่งไปที่ร่างของเย่ชิงอวี๋
แม่นางผู้นี้เดิมทีก็บาดเจ็บหนักอยู่แล้ว ในขณะที่กำลังรักษาตัวอยู่นั้น นางยังได้รับผลกระทบจากการจู่โจมของธงทารกผีซ้ำเติมอีก ยามนี้จึงได้สลบไสลไปเสียแล้ว
เมิ่งฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจปล่อยนางไว้เช่นนั้น!
การจู่โจมทางจิตวิญญาณเช่นนี้ มีเพียงตัวนางเองเท่านั้นที่ต้องค่อย ๆ ฟื้นฟูขึ้นมา ต่อให้เขาอยากจะช่วยก็จนปัญญา
ส่วนทางด้านร่างกายนั้น เมื่อครู่นางได้กลืนโอสถรักษาขั้นสุดยอดลงไปแล้ว ต่อให้นางจะหมดสติอยู่ ฤทธิ์ยาก็ยังคงทำงานต่อไป ปัญหาย่อมมีไม่มากนัก!
รอให้นางตื่นขึ้นมาเองก็เพียงพอแล้ว
ดังนั้นเมิ่งฝานจึงมิได้รบกวนเย่ชิงอวี๋ แต่หันไปมองเสี่ยวชิงแทน
เจ้าตัวเล็กนี่ได้กลับคืนสู่ขนาดเท่านิ้วมือดังเดิมแล้ว
เมื่อครู่ร่างกายยังหนาใหญ่ยิ่งกว่าเสาไฟฟ้าเสียอีก พริบตาเดียวกลับกลายเป็นขนาดเท่านิ้วมือ แถมยังเป็นนิ้วก้อยเสียด้วย
ภาพเหตุการณ์นี้ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก
