ทั้งที่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน เจ้าหมอนี่ยังเพิ่งเขมือบร่างมนุษย์ที่เป็นผู้ใหญ่เข้าไปทั้งคน
พริบตาเดียวกลับหดตัวลงได้เล็กเพียงนี้ มิต้องกล่าวถึงเรื่องอื่น แค่ความสามารถในการย่อยอาหารก็น่าขนลุกแล้ว!
ทว่าเมิ่งฝานชินชาเสียแล้ว ในโลกใบนี้การเกิดเรื่องเหนือธรรมชาติถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด
เสี่ยวชิงตะเกียกตะกายคืบคลานขึ้นไปบนร่างของเมิ่งฝาน หมายจะกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
ความจริงแล้วมันรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ศึกแรกของมันมิอาจคว้าชัยชนะมาได้ แถมยังต้องเดือดร้อนเจ้านายลงมือเองถึงจะสังหารบุรุษชุดดำผู้นั้นได้
สำหรับมันที่เป็นสัตว์อสูรรับใช้ ศึกนี้ถือว่าล้มเหลวโดยสิ้นเชิง!
เมิ่งฝานสังเกตเห็นว่าบนใบหน้าของเจ้าตัวเล็กนี้มีความเอียงอายและความจนใจปรากฏอยู่ เห็นได้ชัดว่ามันไม่พอใจในผลงานของตนเองอย่างยิ่ง
ดังนั้นมันจึงอยากจะมุดกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเมิ่งฝานให้ไวที่สุด ซึ่งเป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้
เหมือนที่มนุษย์มักพูดกันว่า อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เสี่ยวชิงคงจะมีความรู้สึกเช่นนั้นกระมัง…
หากเป็นผู้อื่นที่อยากจะรักษาน้ำใจเสี่ยวชิง ก็คงจะยอมปล่อยให้มันมุดเข้ากระเป๋าไปตรง ๆ
