เพราะอย่างไรเสีย เมื่อครู่มันก็พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว
ทว่าเมิ่งฝานกลับเป็นพวกที่หลอกได้ยาก เขาประจักษ์ถึงแผนการในใจของเสี่ยวชิงได้ในพริบตา
เขาไม่ยอมให้เสี่ยวชิงเข้ากระเป๋า แต่กลับใช้นิ้วสองนิ้วคีบหางของเสี่ยวชิงแล้วหิ้วมันขึ้นมา
“คนเจ้ากินไปแล้วก็แล้วไป แต่ของเจ้ายังคิดจะอมไว้อีกรึ โลภมากปานนี้มิใช่เรื่องดีเลยนะ!”
บุรุษชุดดำนั่นถูกเสี่ยวชิงเขมือบไปทั้งตัวก็จริง แต่สมบัติล้ำค่าบนตัวของเขานั้น เมิ่งฝานย่อมไม่ยอมให้เสี่ยวชิงกินเข้าไปเปล่า ๆ
กินเข้าไปได้ ก็ต้องคายออกมาได้
เสี่ยวชิงทำอิดออดครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ คายแหวนมิติออกมาจากปากเล็ก ๆ ของมัน
สิ่งนี้มันเห็นตั้งนานแล้ว และมันก็ตั้งใจจะแอบอมสมบัติชิ้นนี้ไว้ในยามที่เมิ่งฝานไม่ทันสังเกตจริง ๆ
ทว่าเจ้านายของมันผู้นี้ช่างฉลาดเป็นกรด หลอกล่อมิได้เลยแม้แต่นิดเดียว
เมิ่งฝานหยิบแหวนมิติขึ้นมาถือไว้ แล้วจึงปล่อยเสี่ยวชิงกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ
