นานและทรมาน……เฉาเยวียนต้องทนทุกข์ทรมานกับมันมาเกือบสองปีแล้ว“เจ็บสิ” เฉาเยวียนหัวเราะแห้งๆ “แต่ฉันไม่มีทางเลือก นอกจากอดทน……นอกจากอดทน ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วแน่น สายตากวาดมองโซ่ตรวนเหล่านั้น เขาหยิบมีดผ่าตัดสีดำหลายเล่มออกมาจากกระเป๋า พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงว่า“ฉันจะตัดโซ่ตรวนพวกนี้ให้นายเอง…”“ไม่ได้!”เฉาเยวียนส่ายหน้าอย่างรุนแรง “ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ยังอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ถ้านายช่วยฉันตัดโซ่ตรวน พวกมันจะต้องรู้ตัวแน่ ตอนนั้นพวกเราจะหนีไปไหนไม่ได้ นายอุตส่าห์แทรกซึมเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ นั่นแสดงว่านายต้องมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ”“แต่ว่า…”“ไม่ต้องสนใจฉัน แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ทนมาสองปีแล้ว ทนอีกนิดจะเป็นอะไร” เฉาเยวียนยิ้มบางๆ “อีกอย่าง โซ่ตรวนพวกนี้กัดกร่อนกระดูกฉันอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ถูกเพลิงอำมหิตหล่อหลอมทีละน้อย ฉันรู้สึกได้ว่าความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ การควบคุม [ราชันทมิฬล้างผลาญ] ก็ดีขึ้น ถือเป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่ง”อันชิงอวี๋นิ่งไปครู่หนึ่ง เอ่ยอย่างขมขื่น “การฝึกฝนแบบนี้……ทรมานเกินไปแล้ว”“ฉันไม่เหมือนนายที่เฉลียวฉลาด ไม่มีพรสวรรค์แข็งแกร่งแบบชีเยี่ย หรือโชคดีแบบพั่งพั่ง……อยากจะตามพวกเขาทัน จะไม่ทนทุกข์บ้างได้ยังไง” เฉาเยวียนยิ้มพลางส่ายหน้า “ไปเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน ไปทำสิ่งที่นายควรทำ เมื่อถึงเวลาค่อยกลับมาช่วยฉัน”อันชิงอวี๋ยืนนิ่ง ครุ่น
