ับดำแดง กางร่มสีแดง สีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดตอนนี้เขาอยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด ส่วนอามามิยะ ฮารูกิที่อยู่ข้างๆ ก็กำลังคิดหาวิธีกระโดดลงแม่น้ำโดยไม่ให้ใครรู้อยู่เหมือนกัน……ชุดยูกาตะลายดอกไม้ตัวนี้ของหลินชีเยี่ย แม้จะบอกว่าเป็นสีแดงดำ แต่จริงๆ แล้วสีชมพูต่างหากที่โดดเด่นเหมือนดอกซากุระที่ร่วงโรยในยามราตรี แม้แต่ในงานเทศกาลที่เต็มไปด้วยผู้คน ก็ยังคงดึงดูดความสนใจของผู้คนได้เป็นอย่างดี บวกกับร่มสีแดงที่กางอยู่ทั้งๆ ที่ฝนก็ไม่ตก ทำให้เขาตกเป็นเป้าสายตาเกือบจะ 100%ส่วนชุดยูกาตะสีน้ำเงินเทาของอามามิยะ ฮารูกิก็ไม่ได้ดูดีไปกว่าเขาเท่าไหร่มีเพียงคินที่สวมยูกาตะลายดอกไม้สีขาวเหลืองอย่างสบายๆ กางร่มสีแดงเดินไปตามถนนอย่างไม่สนใจสายตาใคร เมื่อเทียบกับหลินชีเยี่ยและอามามิยะที่เคร่งเครียดและอึดอัด เขาดูผ่อนคลายสมกับการเดินเล่นจริงๆห่างออกไปประมาณห้าสิบเมตรจากสามคนที่เป็นจุดสนใจ เคียวซูเกะในชุดลำลองจูงมือยูรินะเดินฝ่าฝูงชน ยิ้มกว้างจนปากแทบฉีก“ดูสิ! นี่แหละที่เรียกว่าป้ายโฆษณาเคลื่อนที่!” เคียวซูเกะพูดอย่างภูมิใจ“อัตราการหันมามอง ภาพลักษณ์แบบนี้ หลังคืนนี้ ต้นไม้ราตรีคลับต้องดังไปทั่วคันไซแน่ๆ! ยังไงซะคืนนี้ก็ไม่ได้เปิดร้านอยู่แล้ว อาศัยช่วงเวลาที่มากินเที่ยวในงานเทศกาล โฆษณาไปด้วยเลยก็ไม่เสียหายใช่ไหมล่ะ?”“ลุงเคียวซูเกะคะ คุณทำแบบนี้กับพี่ชิจิยะและคนอื่นๆ……จะไม่โหดร้ายเกินไปเหรอ?”
