ยูรินะถามอย่างลังเล“ฉันเห็นพี่ชิจิยะกำหมัดแน่นเลย ฉันว่า ลุงหนีออกจากโอซาก้าคืนนี้เลยดีไหมคะ? ไม่งั้นฉันกลัวว่าลุงจะโดนหมัดพี่ชายฉัน……”“พูดอะไรน่ะ?” เคียวซูเกะเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อเพิ่มความนิยมให้พวกเขาไม่ใช่เหรอ?เธอดูสิ ระหว่างทางมีผู้หญิงมองพวกเขากี่คนแล้ว? ตอนนี้ก็ยังมีตามมาอีกเป็นขบวนเลย! แล้วฉันก็ว่าชุดที่ฉันเลือกมันก็สวยดีนะ หนุ่มๆ ก็ต้องแต่งตัวให้ดูสดใส มีชีวิตชีวาสิ!”เคียวซูเกะก้มลงมองชุดใหม่ของยูรินะ แล้วถามว่า “ว่าแต่ยูรินะ ชุดที่ลุงซื้อให้นี่ใส่เป็นไงบ้าง สบายดีไหม?”“ใส่สบายดีค่ะ แค่…” ยูรินะจับชายเสื้อไว้แน่น พูดเสียงเบา “แค่รู้สึกว่ามันแพงไปหน่อย”“ไม่แพงหรอก เป็นของเลียนแบบทั้งนั้น ขอแค่ใส่สบายก็พอ” เคียวซูเกะยิ้ม มองไปที่แผงขายของข้างๆ “อยากกินทาโกะยากิไหม?”“อยากค่ะ!”“ไป ลุงซื้อให้”……“คุณว่า ลุงเคียวซูเกะชอบกระสอบสีอะไร?” หลินชีเยี่ยเดินไปพลางหันไปถามอามามิยะ ฮารูกิอย่างจริงจังอามามิยะ ฮารูกิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ผมว่าสีแดงเข้มก็น่าจะดีนะ ถึงเปื้อนเลือดก็มองไม่เห็น”“ที่คุณพูดก็มีเหตุผล……เดี๋ยวผมลองหาดูว่าร้านไหนขายบ้าง”“คินทำไมนายถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ?” อามามิยะ ฮารูกิมองไปทางคินที่ดูสบายๆคินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ฉันชินแล้วล่ะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันใส่เสื้อผ้าแบบนี้ ปล่อยวางเถอะ”“……”“ว่าแต่คิน ฉันสังเกตว่านายดูเหมือนไ
