ยที่โฮชิมิ โชตะได้รับก่อนหน้านี้จะถูกต้อง……แค่ตนเองไม่ได้เจอเธอเท่านั้นเอง อามามิยะ ฮารูกิถอนหายใจ“คุณรู้จักยูริ โคกูเท็ตสึด้วยเหรอ?” หลินชีเยี่ยสังเกตเห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนหลังจากได้ยินเรื่องการมีตัวตนของยูรินะ“ผมรู้จัก……และผมก็เหมือนซามุกาวะ สึคาสะ ตามหาลูกสาวของเขามาตลอด” อามามิยะ ฮารูกิเว้นวรรคชั่วครู่“แต่ผมไม่คิดว่า เธอจะอยู่ข้างๆ คุณมาตลอด”“ทำไมพวกคุณถึงตามหาเธอกันล่ะ? เธอมีความลับอะไรซ่อนอยู่?” หลินชีเยี่ยถามด้วยความสงสัยในใจอามามิยะ ฮารูกิกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลังเลไปชั่วครู่ แล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะส่ายหัวให้หลินชีเยี่ย“ที่นี่ไม่สะดวกที่จะพูด รอตอนกลางคืน เราไปหาที่อื่นกัน”เห็นอามามิยะ ฮารูกิระมัดระวังขนาดนี้ หลินชีเยี่ยจึงพยักหน้า “ตกลง”……ณ สถานที่แห่งหนึ่งในโอซาก้ารถยนต์สีดำหลายสิบคันแล่นไปอย่างรวดเร็วบนถนนกว้าง ขบวนรถใหญ่โตทำให้รถคันอื่นๆ รอบข้างต้องหลบหลีกโดยไม่รู้ตัว ในรถคันหนึ่งที่หรูหราและสะดวกสบาย เสิ่นชิงจู่นั่งอยู่เงียบๆ ที่เบาะหลัง มองวิวที่ผ่านไปนอกหน้าต่างดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนพวกลูกน้องเหล่านี้… จะพาเขาไปที่ไหนกันแน่?คืนนั้นหลังจากที่อาซากุระ เคนได้พบกับเขา อิโมริ ยูก็จัดการเรื่องทั้งหมด พาขบวนรถยิ่งใหญ่ออกจากเกียวโตในคืนนั้นเสิ่นชิงจู่คิดว่าครั้งนี้ก็คงเหมือนครั้งก่อน แค่ไปเยี่ยมเยียนดินแดนของลูกน้องสักแห่ง แต่ใครจะรู้ว่าการเดินทางครั้
