งนี้กินเวลาหลายชั่วโมง แม้เสิ่นชิงจู่จะงุนงงในใจ แต่สีหน้าภายนอกยังคงต้องรักษาความเย็นชาและเฉยเมยเอาไว้ราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมในที่สุด รถเหล่านี้ก็จอดที่หน้าตึกระฟ้าแห่งหนึ่งในโอซาก้าเสิ่นชิงจู่นึกขึ้นได้ทันทีที่เห็นตึกนี้ ก่อนหน้านี้เขาเคยพาคนมาที่นี่ และเกิดการปะทะกันครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นที่นี่ก็กลายเป็นหนึ่งในทรัพย์สินของแก๊งเงามรณะ เป็นอาณาเขตของพวกเขาเองตอนนี้ สมาชิกกลุ่มยามาโมโตะนับร้อยคนในชุดสูทกำลังยืนรออยู่ที่หน้าตึกระฟ้า พวกเขาแบ่งเป็นสองแถวราวกับกำลังรออะไรบางอย่างลูกน้องหลายคนรีบลงจากรถเพื่อเปิดประตูให้เสิ่นชิงจู่ เขาสวมฮาโอริลายเมฆที่เป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งบอสใหญ่ กวาดตาไปรอบๆ อย่างสงบนิ่ง ก้าวเดินไปยังประตูใหญ่ของตึกในเวลาเดียวกัน สมาชิกกลุ่มยามาโมโตะนับร้อยคนที่ยืนอยู่สองข้างทาง พร้อมใจกันโค้งคำนับอย่างนอบน้อมพร้อมเปล่งเสียง“ขอต้อนรับบอสใหญ่!”เสิ่นชิงจู่เดินผ่านหน้าพวกเขาไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ร่างกายแผ่รัศมีความน่าเกรงขามออกมา อาซากุระ เคนรออยู่ที่ประตูแล้ว เขาโค้งคำนับให้เสิ่นชิงจู่เช่นกัน แล้วนำทางเข้าไปในตึกด้านหลังเขา สมาชิกแก๊งเงามรณะและกลุ่มยามาโมโตะนับร้อยคนเดินตามเข้าไปอย่างเป็นระเบียบเสิ่นชิงจู่ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดของตึก ลูกน้องหลายคนยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ที่หรูหรา และเปิดประตูให้เขาหลังประตู เป็นห้องทำงานที่กว้างขวางเสิ่นชิงจู่ก้าวเดินไปที่ริมหน้า
