สำหรับการมิได้พักผ่อนตลอดทั้งคืนนั้น หาได้ส่งผลอันใดต่อพวกเขาทั้งสองไม่
ด้วยระดับพลังจิตสัมผัสที่แข็งแกร่ง ต่อให้มิได้หลับนอนหรือนั่งสมาธิเลยตลอดทั้งเดือน พวกเขาก็ยังมิรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
ครู่ต่อมา ทั้งสองจัดการธุระส่วนตัวเสร็จสิ้น และลงมายังชั้นหนึ่งของโรงเตี๊ยมเพื่อรับประทานอาหารเช้าร่วมกัน
แม้จะงดเว้นอาหารได้ แต่ในเมื่อมีโอกาสได้เสพสุขในรสสัมผัส ก็มิมีความจำเป็นต้องทิ้งขว้างไป
โรงเตี๊ยมเช่นนี้ มักเป็นสถานที่ที่ง่ายต่อการล่วงรู้ข่าวลือและเรื่องซุบซิบต่าง ๆ มากที่สุด
กลุ่มคนมารวมตัวกันต่างโอ้อวดและพูดคุยกันไปมา ต่อให้เจ้ามิได้ตั้งใจจะแอบฟัง ก็ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้รับรู้ข้อมูลบางอย่าง
ประหนึ่งในยามนี้ เมิ่งฝานและเย่ชิงอวี๋ได้รับฟังข่าวเรื่องหนึ่งที่ทำให้พวกเขาต้องขมวดคิ้ว
“ช่วงนี้ในเมืองพวกเรา มีทารกหายตัวไปหลายคนแล้ว พวกเจ้าได้ยินข่าวบ้างไหม?”
“ได้ยินมาสิ พวกลักเด็กช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าเสียจริง ลูกของช่างตีเหล็กแซ่หลี่ นอนอยู่ในบ้านแท้ ๆ กลับถูกลักพาตัวไปเสียได้”
“นี่มิใช่ฝีมือพวกลักเด็กหรอก ข้าได้ยินมาว่าเป็นฝีมือของพวกปีศาจอาละวาด มันจ้องจะกินแต่สมองของทารกเท่านั้น”
