“จริงรึ? เหตุใดเจ้าจึงกล่าวเรื่องที่น่าสยดสยองเช่นนี้ออกมาเล่า?”
…
เมิ่งฝานและเย่ชิงอวี๋สบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นร่องรอยแห่งความตระหนกในแววตาของอีกฝ่าย
ทารกหายตัว?
ปีศาจอาละวาด?
ในฐานะศิษย์สำนักซูซาน เมื่อได้ยินคำสองคำนี้ หัวใจย่อมต้องสั่นไหว
เพราะภารกิจของศิษย์ซูซานยามออกท่องโลกหล้า คือการกำจัดอสูรและปราบมาร!
หากพบเจอสิ่งชั่วร้ายแล้วกลับนิ่งดูดาย ย่อมมิคู่ควรกับนามศิษย์ซูซาน
เดิมทีเมิ่งฝานมิใช่คนชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผู้อื่น แต่หากสิ่งที่คนเหล่านี้พูดเป็นความจริง เขาก็มีหน้าที่ที่ต้องเข้าไปจัดการ
ประการสำคัญคือเขากำลังเดินทางร่วมกับเย่ชิงอวี๋ หากพบเห็นปีศาจที่ก่อกรรมทำชั่วถึงเพียงนี้แล้วเพิกเฉย ย่อมเป็นการไม่สมควร!
อย่างน้อยที่สุด ก็มิอาจทำให้เกียรติภูมิของสำนักซูซานต้องมัวหมอง
“ศิษย์พี่เมิ่ง หากมีปีศาจอาละวาดและสูบกินสมองทารกจริง ในฐานะศิษย์ซูซาน พวกเรามิอาจนิ่งเฉยได้!”
เป็นไปตามคาด เมิ่งฝานยังมิทันเอ่ยปาก เย่ชิงอวี๋ก็ชิงกล่าวขึ้นมาก่อน
ซึ่งเรื่องนี้เมิ่งฝานได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว
“ย่อมเป็นเช่นนั้น!” เมิ่งฝานพยักหน้าพลางกล่าว
