่วชิงอดถามไม่ได้ว่า “ทำไมคุณถึงกลับมาอีกล่ะ?”“คุณไม่ได้บอกเหรอว่า ผมสามารถทำในสิ่งที่ผมอยากทำได้?” โจวผิงตอบ “นี่แหละคือสิ่งที่ผมอยากทำ”จั่วชิงทำหน้าแปลกๆ “สิ่งที่คุณอยากทำ……คือให้ผมเป็นผู้รักษาการผู้บัญชาการใหญ่งั้นเหรอ?”“นั่นเป็นแค่เรื่องบังเอิญ”โจวผิงมองตาเขา “ในเมื่อเยี่ยฟ่านเลือกที่จะเชื่อใจคุณ ผมก็จะเชื่อใจคุณด้วย ตอนนี้คุณยังขาดอีกนิดหน่อยก็จะก้าวขึ้นไปถึงจุดสูงสุด ก่อนถึงตอนนั้น ผมจะเป็นคนหนุนหลังคุณเอง……เหมือนกับที่เยี่ยฟ่านเคยเป็นที่พึ่งให้ผมในอดีต”จั่วชิงเงียบไปครู่หนึ่ง “ขอบคุณ”“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ดูเหมือนว่าผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรีก็ไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกัน ถึงแม้ผมจะหนุนหลังคุณ แต่ผมก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของหน่วยพิทักษ์ราตรีมากเกินไปได้ เรื่องพวกนี้ คุณต้องจัดการเอง”“ผมเข้าใจแล้ว” ดวงตาของจั่วชิงฉายแววดุดัน “บางคนสบายใจกับการอยู่ในที่สูงมานาน จนลืมสถานะของตัวเอง……ก่อนหน้านี้ วิธีการของเยี่ยฟ่านนุ่มนวลเกินไป แต่ผมจะไม่เป็นแบบนั้น พอผมรับช่วงต่อหน่วยพิทักษ์ราตรี ผมจะจัดการพวกเขาทีละคน”“คุณรู้ว่าควรทำอย่างไรก็พอแล้ว”“ว่าแต่ ถ้าเมื่อกี้มีคนคัดค้านจริงๆ คุณจะทำยังไง?”“คัดค้าน? ก็ให้คัดค้านไป” โจวผิงยักไหล่ “ผมคงไม่ไปฆ่าพวกเขาในสำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีหรอก”จั่วชิงถามต่อ “แล้วต่อจากนี้ คุณตั้งใจจะทำอะไร?”โจวผิงเงยหน้ามองไปไกล เงียบไปครู่หนึ
