่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “เข้าไปในหมอก”“เข้าไปในหมอก? ไปทำอะไร?”“ไปตามหาลูกศิษย์ของผม” โจวผิงพูดอย่างสงบ “ผมได้ยินเรื่องของพวกเขามาแล้ว ในเมื่อพวกเขาหายตัวไปในหมอก ผมก็ต้องไปตามพวกเขากลับมา”“แต่คุณไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนนี่”“ตอนที่พวกเขาบุกเข้าไปในหมอกเพื่อช่วยผม พวกเขาก็ไม่รู้ว่าผมอยู่ที่ไหนเหมือนกัน”“หมอกกว้างใหญ่ขนาดนั้น คุณจะไปตามหาที่ไหน?”“พวกเขาหายตัวไปในบริเวณใกล้ชายแดนต้าเซี่ย น่าจะเป็นฝีมือของเทพต่างแดนบางองค์” ดวงตาของโจวผิงเปล่งประกายความมุ่งมั่น “เมื่อเป็นฝีมือของเทพต่างแดน ผมก็จะค้นหาไปทีละอาณาจักรเทพ ถึงแม้จะไปจนสุดขอบฟ้าผมก็ต้องตามหาพวกเขากลับมาให้ได้”“บุกอาณาจักรเทพ?” ดวงตาของจั่วชิงฉายแววประหลาดใจ ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็ถามอีกว่า “แล้วถ้า… พวกเขา……”โจวผิงไม่พูดอะไรทว่าในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น“หากพวกเขาเป็นอะไรไป……ผมจะเอาทั้งอาณาจักรเทพนั้นมาเป็นเครื่องบูชาให้พวกเขา” เขาพูดอย่างเย็นชาหลังจากเงียบไปนานจั่วชิงปิดปากเงียบโจวผิงเหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะกลับมาเมื่อไหร่ ในช่วงนี้ ผมขอฝากหน่วยพิทักษ์ราตรีไว้กับคุณด้วย”“วางใจได้ ผมจะดูแลหน่วยพิทักษ์ราตรีให้ดี” จั่วชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วประสานมือคำนับ “ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ”โจวผิงพยักหน้าเล็กน้อย ก้าวออกไปทางหนึ่ง!ชิ้ง!!ร่างของเขากลายเป็นแสงกระบี่ ทะลุผ่านความว่างเปล่าในชั่วพริบตา มุ่งหน้าสู่เขตแดนหมอกอย่า
