บทที่ 158 ชายโสดหญิงหม้าย ร่วมผลักไพ่
บนถนนหลวง รถม้าคันหนึ่งควบตะบึงจนฝุ่นตลบอบอวล
สารถีผู้บังคับม้าเป็นสตรีโฉมงามล้ำเลิศ กิริยาสูงส่งเย็นชา ทว่าตลอดทางนางกลับมีสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์
บรรดาผู้สัญจรผ่านไปมาที่ได้เห็นนางบังคับรถม้า ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
โฉมสะคราญราวกับเทพธิดาเช่นนี้ ผู้ใดกันหนอช่างใจยักษ์ใจมารปล่อยให้นางมานั่งกรำฝุ่นบังคับรถม้าเช่นนี้ได้
จะเป็นใครไปได้อีกเล่า ย่อมต้องเป็นเมิ่งฝาน!
มิใช่ว่าเมิ่งฝานไม่รู้จักถนอมบุปผา เพียงแต่ในขณะที่เขาถนอมบุปผา เขากลับรักถนอมตนเองมากกว่า
ดังนั้น งานใช้แรงงานอย่างการบังคับรถม้า ย่อมต้องตกเป็นหน้าที่ของเย่ชิงอวี๋
ในเมื่อนางเป็นฝ่ายมาขอร้องให้เขาช่วยมิใช่หรือ?
ส่วนเรื่องการจ้างสารถีนั้น เขาเห็นว่าไม่มีความจำเป็นแม้แต่น้อย
หากให้ปุถุชนธรรมดาติดตามมาด้วย จะกลายเป็นคนผู้นั้นมาดูแลพวกเขา หรือพวกเขากันแน่ที่ต้องคอยพะวงดูแลปุถุชนผู้นั้น
“ศิษย์พี่หญิงเย่ หากเจ้ารู้สึกเหนื่อยล้าก็เรียกข้าได้นะ” เมิ่งฝานที่เอนกายสบายอารมณ์อยู่ภายในรถม้า ตะโกนบอกเย่ชิงอวี๋
“เรียกท่านแล้ว ท่านจะมาเปลี่ยนเวรบังคับรถม้าแทนข้ารึ?”
