“ข้าหมายความว่า หากเจ้าเหนื่อยก็บอกข้า เราจะได้หยุดพักผ่อนกันสักครู่”
มุมปากของเย่ชิงอวี๋กระตุกวูบ
ต้องอดทน!
ยามปกติคือนางเป็นคนสุขุมเยือกเย็นยิ่งนัก แต่การกระทำของเมิ่งฝานมักจะแหวกกฎเกณฑ์และไม่เหมือนสามัญชนทั่วไป จึงมักทำให้นางตบะแตกอยู่บ่อยครั้ง
ยกตัวอย่างเช่นการบังคับรถม้านี้ ตามปกติแล้วเมื่อชายหญิงร่วมทางกัน ฝ่ายชายมิควรอาสาทำหน้าที่นี้หรอกรึ?
แต่เจ้าหมอนี่กลับหน้าด้านหน้าทน ล้มตัวลงนอนในรถม้าเสียเฉย ๆ ซ้ำยังอ้างว่านางเป็นคนเชิญเขามาเอง ดังนั้นจะใช้งานเขาไม่ได้!
นางมาลองตรองดูก็เห็นว่ามีส่วนถูก จึงยอมก้มหน้าก้มตาบังคับม้าแต่โดยดี
ทว่ายิ่งบังคับไปนานเข้า ในใจก็ยิ่งบังเกิดความไม่สบอารมณ์ แต่กลับทำอะไรเมิ่งฝานไม่ได้
มีโทสะก็ต้องข่มไว้!
นางทำได้เพียงปลอบใจตนเองซ้ำ ๆ ว่าในเมื่อมาขอให้ผู้อื่นช่วยงาน ก็ต้องยอมรับการปรนนิบัติเช่นนี้
ไม่นานนักราตรีก็มาเยือน รถม้ายังคงวิ่งอยู่บนถนนหลวง รอบข้างไร้ซึ่งหมู่บ้านหรือโรงเตี๊ยม
การบังคับรถม้าในยามค่ำคืนนั้นทัศนวิสัยย่ำแย่นัก
ตัวพวกเขาเองน่ะไม่เกรงกลัวอันตรายหรอก แต่หากปล่อยให้ม้าเป็นอะไรไป พวกเขาคงต้องใช้เท้าเดินเท้ากันเอง
