“แต่เจ้าหนูอย่างเจ้านั้นต่างจากคนอื่น ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังศึกษาเส้นทางของ ‘หมื่นกระบี่รวมเป็นหนึ่ง’ นี่คือความมุ่งมั่นและความสามารถอันยิ่งใหญ่ สำหรับจุดนี้ แม้แต่ตัวอาจารย์เองก็ไม่กล้าแตะต้อง หรือแม้แต่ไม่กล้าจะจินตนาการด้วยซ้ำ ดังนั้นในด้านนี้อาจารย์จึงไม่อาจสั่งสอนเจ้าได้ ส่วนเรื่องการไปตระกูลเย่นั้น เจ้าไปได้อย่างสบายใจ มีอาจารย์คอยหนุนหลังให้เจ้า ต่อให้เจ้าฮุบเอามรดกของเซียนกระบี่โอสถไปทั้งหมด ตระกูลเย่ก็ไม่กล้าทำอะไรเจ้าแม้แต่น้อย!”
ด้วยคำพูดประโยคนี้ของผู้อาวุโสหลิน เมิ่งฝานก็เบาใจลง อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าตระกูลเย่จะลอบแทงข้างหลังตนเอง
แม้บางครั้งจะรู้สึกว่ากฎเกณฑ์ของสำนักใหญ่นั้นช่างมากมาย แต่ก็ต้องยอมรับว่าบางครั้งการเป็นศิษย์สำนักใหญ่นั้นทำให้สันหลังแข็งแรงจริงๆ! การมีที่พึ่งนั้นช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม และหลายครั้งก็ช่วยให้ไม่มีความกังวลภายหลัง
“ขอบพระคุณท่านอาจารย์” เมิ่งฝานประสานมือทำความเคารพผู้อาวุโสหลิน
“ขอบพระคุณบ้าบออะไรกัน เจ้ามาหาข้าก็เพื่อเรื่องนี้ไม่ใช่หรือ?” ผู้อาวุโสหลินกล่าวกับเมิ่งฝานด้วยน้ำเสียงที่ดูจะรำคาญแต่แฝงความเอ็นดู
