ีความสุขจริงๆ……”“ปรมาจารย์กระบี่……”โครม!!เสียงดังสนั่นดังมาแต่ไกล หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ หันไปมองพร้อมกัน เห็นสิ่งมีชีวิตประหลาดรูปร่างแปลกตาทะลุหมอกออกมาทีละตัว จากทิศทางที่เมืองที่แตกสลายกำลังเคลื่อนที่ไป พวกมันบ้าคลั่งวิ่งมาทางนี้จำนวนของพวกมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พลังอยู่ในขอบเขตตั้งแต่ฉือไปจนถึงอนันต์ เหมือนคลื่นสัตว์ร้ายที่ถาโถมออกมาจากม่านหมอก ดวงตาแดงก่ำ พร้อมกับความกระหายเลือดในเวลาเพียงครึ่งนาที มีสิ่งลี้ลับกว่าสองร้อยตัวทะลุหมอกออกมา!“พวกสิ่งลี้ลับมาจากที่ไหนกัน?!” เฉาเยวียนเอ่ยด้วยความตกตะลึงโจวผิงจ้องมองฝูงสัตว์ร้ายเหล่านั้นครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“เทพเจ้าเหล่านั้นนำพวกมันมา พวกเขาต้องการใช้สิ่งลี้ลับเหล่านี้เร่งความเร็วในการสลายตัวของฉัน เพื่อที่ฉันจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อพวกเขา……”ดวงตาของหลินชีเยี่ยปรากฏแววโกรธทันทีที่เห็นฝูงสัตว์ร้ายเหล่านี้ เขาก็เดาเจตนาของเทพเจ้าทั้งสองได้ กฎของเมืองผีเฟิงตูสามารถต้านทานกฎของเทพต่างแดนได้เท่านั้น แต่ไม่สามารถป้องกันสิ่งที่เรียกว่าสิ่งลี้ลับได้แสงสลัวเหล่านั้นเหมือนตะแกรงที่กรองเทพเจ้าตัวใหญ่ออกไป ทว่าสิ่งลี้ลับที่ยังไม่ได้ครอบครองพลังแห่งกฎเกณฑ์ไม่ได้อยู่ในขอบเขตการป้องกันของมัน มิฉะนั้นตอนนั้นราชินีมดก็คงไม่ปรากฏตัวที่อำเภออันถ่าเทพเจ้าทั้งสองไม่สามารถทำลายกฎของเฟิงตูได้ จึงไม่สามารถคุกคามชีวิตภายในเมืองได้ แต่พวกสิ่งลี้ลับสามารถถล่มท
