กระบี่อันน่าสะพรึงกลัวและเฉียบคมพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าตึง!ทันใดนั้น เจียหลานที่อยู่ด้านหลังเขาก็ครางออกมา เลือดพุ่งออกจากปากของเธอตามมาด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ดบนใบหน้าโจวผิงหรี่ตามอง เขาลดกระบี่ที่ยกขึ้นลง แล้วหันไปคว้าตัวหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลัง แสงกระบี่สายหนึ่งแหวกอากาศ ทุกคนหายตัวไปจากที่เดิมในพริบตาในวินาถัดมา พวกเขาก็ปรากฏตัวที่ขอบเมืองที่แตกสลายซึ่งกำลังเคลื่อนที่อย่างต่อเนื่องภายใต้ท้องฟ้าสีเข้ม หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ยืนทรงตัวอย่างโซเซ เจียหลานที่สวมเสื้อคลุมฮั่นฝูสีน้ำเงินทรุดลงไปข้างหน้าโชคดีที่หลินชีเยี่ยมีปฏิกิริยาไว เขาคว้าข้อมือของเธอไว้ได้ทัน แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดของตัวเองร่างของเจียหลานอ่อนระทวยแนบชิดอยู่ในอ้อมกอดของเขา บนใบหน้ายังมีรอยเลือดหลงเหลืออยู่ ริมฝีปากซีดขาว“เจียหลาน!” หลินชีเยี่ยร้องเรียก“แค่ก แค่ก แค่ก……ฉันไม่เป็นไร ชีเยี่ย……” เจียหลานเอ่ยด้วยเสียงอ่อนแรงอันชิงอวี๋ลืมตาข้างหนึ่ง มองดูเจียหลาน แล้วขมวดคิ้ว “พลังจิตของเธอหมดไป จิตวิญญาณได้รับความเสียหายเล็กน้อย แต่ไม่มีปัญหามากนัก”“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยอย่างร้อนใจ “พี่หลานไม่มี [อมตะ] หรอกเหรอ?”ด้านข้าง โจวผิงในชุดดำครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว “แม้เธอจะมี [อมตะ] แต่ก็ยังไม่ได้เป็นเทพ เธอสามารถป้องกันการโจมตีของเทพได้ แต่แรงสะท้อนของพลังกฎเกณฑ์นั้น ระดับของเธอต
