์มุมปากของหลินชีเยี่ยปรากฏรอยขมขื่นด้วยวิธีการเหล่านี้ การคิดจะหลบหนีจากมือของเทพเจ้า ก็ยังเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สินะ…………ในขณะเดียวกันโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้านิกซ์สวมชุดกระโปรงประดับดาวยืนนิ่งอยู่กลางลาน เงยหน้าขึ้นมองความว่างเปล่าเบื้องบน ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายริ้วแสงเล็กๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ครั้งนี้เธอไม่ได้นั่งอยู่บนเก้าอี้โยก และไม่ได้ถือเข็มด้ายไว้ในมือ เธอยืนอยู่ตรงนั้นราวกับรูปปั้นที่ไม่ขยับเขยื้อนหลี่อี้เฟยและคนอื่นๆ แอบยืนรวมกันอยู่ที่มุมระเบียงทางเดิน ลอบสังเกตการณ์อีกฝ่าย พลางพูดเสียงแผ่วเบา“พวกนายว่า วันนี้คุณย่านิกซ์เป็นอะไรไป?” หลี่อี้เฟยถามอย่างสงสัย“ใช่ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่บ่ายแล้ว” อาจูพยักหน้า สายตาจับจ้องอยู่ที่ศีรษะของนิกซ์ แต่ไม่เห็นอะไรเลย “เธอกำลังมองอะไรอยู่กันนะ? ผมไม่เห็นอะไรเลย”“แมงกะพรุน? แมงกะพรุนอยู่ที่ไหนกัน?”หมาปั๊กที่สวมชุดสูทหางยาวตื่นตัวขึ้นมาทันที มันยืนสองขาหลัง ตาเบิกกว้างมองไปรอบๆ“เธอ น่าจะกำลังมองผู้อำนวยการอยู่” เฮยถงพูดอย่างครุ่นคิด“เธอยืนอยู่ตรงนั้นแล้วมองเห็นได้เหรอ?”“อาจจะได้” เฮยถงหยุดชั่วครู่ “ก็นั่นเป็นเทพเจ้านี่นา”ในลานนิกซ์มองดูความว่างเปล่าเหนือศีรษะ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากลังเลชั่วครู่ เธอยกมือขึ้นราวกับจะสัมผัสบางสิ่ง…ทันใดนั้น มืออีกข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือของเธอไว้นิกซ์หันหน้าไป เห็นเมอร์ลินสวมเสื้อคลุมสีฟ้ายืนอยู
