นวยการหลิน”บรากีที่กำลังฝึกท่องบทกวีอยู่บนดาดฟ้า เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยก็วางพิณลง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส โค้งคำนับอย่างสุภาพ ผมสีทองยาวสลวยตกลงมาด้านหน้า “ขอให้วันนี้อารมณ์ของท่านสดชื่นดั่งน้ำค้างยามเช้านะขอรับ”หลินชีเยี่ยยิ้มพลางพยักหน้า “อรุณสวัสดิ์ บรากี”นับตั้งแต่บรากีเริ่มเขียนจดหมายถึงอิดุนน์ทุกวัน เขาก็กลับมาร่าเริงสดใสเหมือนเดิม ซ้ำสีหน้ายังดูดีขึ้นด้วย ความคืบหน้าในการรักษาก็พุ่งทะยานราวกับติดจรวด ตอนนี้ถึง 71% แล้ว แทบจะไล่ทันเมอร์ลินอยู่แล้วหลินชีเยี่ยเพิ่งนึกถึงเมอร์ลิน ร่างที่สวมชุดคลุมนักเวทย์สีฟ้าเข้มก็เดินสวนมาพอดีในมือซ้ายเมอร์ลินกอดหนังสือหนาเท่าอิฐเล่มหนึ่งชื่อ ‘การบำรุงสุขภาพ: คุณทำได้จริงหรือ?’ มือขวาถือแก้วเก็บความร้อนที่เต็มไปด้วยเก๋ากี้ เส้นผมบางๆ บนศีรษะปลิวไสวตามสายลม ดูเย็นสบาย“ผู้อำนวยการ” เมอร์ลินยิ้มทักทาย“อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านเมอร์ลิน”เมอร์ลินจ้องมองหลินชีเยี่ย ดวงตาฉายแววประหลาดใจ จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม“ผู้อำนวยการ ดูเหมือนพลังของเจ้าจะก้าวหน้าขึ้นอีก ถ้าข้าเดาไม่ผิด วันนี้พวกเราคงจะได้ต้อนรับสหายใหม่อีกคนแล้ว”“คุณเดาถูกแล้ว”หลินชีเยี่ยพยักหน้าบรากีที่อยู่ชั้นบนได้ยินบทสนทนานี้ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เขากอดพิณแล้วกระโดดเบาๆ จากดาดฟ้าลงมาที่กลางลาน“สหายใหม่?” สีหน้าของบรากีดูตื่นเต้น เขาจัดแต่งทรงผมสีทองเจิดจ้าราวกับดวง
