อาทิตย์ของตัวเองอย่างพิถีพิถัน “โอ้ นี่เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นจริงๆ หวังว่าสหายใหม่คนนี้จะชื่นชมดนตรีและบทกวีของข้า ข้าจะได้มอบเพลงต้อนรับที่ยิ่งใหญ่และไพเราะให้เขา”“……” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ผมคิดว่า โอกาสคงไม่มาก”เมื่อได้ยินประโยคนี้ คิ้วของเมอร์ลินขมวดเล็กน้อย “ผู้อำนวยการ ฟังจากคำพูดของเจ้า ดูเหมือนเจ้าจะเดาได้แล้วว่าสหายใหม่ผู้นี้คือผู้ใด?”“เดาได้บ้าง……แต่พูดตามตรง ผมก็ยังไม่ค่อยกล้าเชื่อ……” หลินชีเยี่ยถอนหายใจยาว“เขาเป็นคนที่เข้ากับคนยากหรือ?” บรากีถามอย่างสงสัย“……ถ้าเรื่องราวเกี่ยวกับเขาเป็นความจริงทั้งหมด อาจจะอยู่ด้วยยากจริงๆ”“ไม่เป็นไร ข้าเชื่อว่าดนตรีที่เต็มไปด้วยความรักและมิตรภาพของข้า จะต้องสัมผัสหัวใจเขาได้แน่นอน! ไม่มีผู้ใดปฏิเสธเสน่ห์ของดนตรีได้!” บรากีดีดสายพิณเบาๆ เกิดเป็นเสียงไพเราะ “ข้ารอไม่ไหวแล้วที่จะต้อนรับสหายใหม่!”หลินชีเยี่ยมองเขาด้วยสีหน้าประหลาด ไม่พูดอะไร เพียงแต่เดินไปยังห้องพักผู้ป่วยชั้นสองอย่างเงียบๆเมอร์ลินและบรากีเดินตามหลังเขาไป พวกเขาก็อยากรู้เหลือเกินว่าเพื่อนใหม่คนนี้เป็นใครทั้งสามคนเดินขึ้นชั้นสอง ถึงได้พบว่า ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร นิกซ์ที่สวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งประดับดาวก็มายืนอยู่ข้างบันไดแล้ว ในมือกอดไหมพรมสีดำ กำลังยิ้มมองพวกเขา“คุณแม่ คุณก็มาด้วยเหรอครับ?” หลินชีเยี่ยเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ“ข้าก็อยากดูว่าสหายใหม่ผู้นี้เป็นคนเช่นไร” รอ
