ยยิ้มสง่างามและอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าของนิกซ์ “ในเมื่อทุกคนมาต้อนรับกัน ข้าก็ไม่ควรขาดไป”หลินชีเยี่ยพยักหน้า เดินตามระเบียงไปจนถึงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วยห้องที่สี่ แล้วค่อยๆ หยุดฝีเท้าเขาเงยหน้ามองป้ายไม้ที่หน้าประตูห้องผู้ป่วยนี้ สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อนลวดลายบนป้ายไม้ของห้องผู้ป่วยนี้เรียบง่ายมาก มันคือกระบองอันหนึ่งกระบองยาวเรียว ตรงกลางเป็นสีแดงเข้ม ปลายทั้งสองด้านทำจากทองคำเปลว บนพื้นผิวมีแสงสลัวๆ ไหลเวียนอยู่……“กระบองหรือ?” เมอร์ลินเห็นลวดลายนี้แล้วครุ่นคิด “เทพเจ้าที่ใช้กระบองยาวเป็นอาวุธดูเหมือนจะมีไม่มากและดูจากรูปร่างของกระบองนี้ น่าจะไม่ใช่เทพเจ้าจากตะวันตก……”หลินชีเยี่ยยื่นมือจับลูกบิดประตู สูดหายใจเข้าลึกๆหลังประตูบานแรกคือนิกซ์จากเทพปกรณัมกรีก หลังประตูบานที่สองคือเทพแห่งเวทมนตร์จากตำนานอังกฤษหลังประตูบานที่สามคือเทพแห่งบทกวีและเทพีแห่งความเยาว์วัยจากเทพปกรณัมนอร์ส……หลังประตูบานที่สี่นี้จะเป็น……ใช้กระบอง…เทพตะวันออก…ตัวตนของเขาชัดเจนแล้วหลินชีเยี่ยค่อยๆ หมุนลูกบิดประตู เสียงกลไกดังมาจากด้านใน จากนั้นประตูก็ค่อยๆ เปิดออกแสงแดดจากนอกห้องส่องผ่านช่องประตูที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ สาดเข้าไปในห้องมืดหลังประตู ดวงตาสี่คู่มองเข้าไปในห้องผู้ป่วยด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่มีเตียง ไม่มีโต๊ะ ไม่มีแสงไฟ ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ ผนังทั้งสี่ด้านที่ว่างเปล่าสะท้อนแสงแดด ตรงกลางห้อง มีร่างหนึ่ง
