บทที่ 146 จิตจำนงกระบี่ดับสูญ ร่องรอยวิหารเหมันต์
เมิ่งฝานมิอาจเข้าใจได้เลยว่า บุคคลที่มีตบะแก่กล้าถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงไม่เลือกสร้างชื่อเสียงให้ระบือก้อง หรือสถาปนาสำนักขึ้นเป็นเจ้าปฐพีด้วยตนเอง
ไยต้องลดตัวลงไปเป็นหัวขโมยเที่ยวหยิบฉวยของผู้อื่น?
หรือบาปบุญคุณโทษของมนุษย์นั้น มิได้แปรผันตามพลังอำนาจที่มี ต่อให้พลังจะสะท้านฟ้าปานใด แต่นิสัยดั้งเดิมที่ฝังรากลึกก็ยากจะขัดเกลาให้เปลี่ยนไปได้
ทว่าหากมองในมุมของเมิ่งฝาน แม้เขาจะวางตัวเป็นคนชั่ว แต่หากวันใดที่มีพลังอำนาจล้นฟ้า เขาย่อมคิดรวบรวมไพร่พลและชำระล้างประวัติของตนให้สะอาดหมดจดเพื่อเกียรติยศในภายภาคหน้า
แน่นอนว่าการนำบรรทัดฐานของตนไปตัดสินผู้อื่นนั้น ช่างเป็นความคิดที่อ่อนหัดและน่าขันสิ้นดี!
เมิ่งฝานสลัดศีรษะเบา ๆ เลิกฟุ้งซ่านถึงปัญหาอันซับซ้อนที่ไร้คำตอบเหล่านั้น
แต่กระนั้น เขาก็สลักชื่อของซีเหมินจ้ายซิง ไว้ในใจอย่างเงียบเชียบ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่คือยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถสั่นคลอนแผ่นดินได้เพียงลำพัง หากวันใดโชคชะตานำพาให้ต้องเผชิญหน้ากัน สิ่งเดียวที่เขาควรทำคือ… เดินอ้อมไปให้ไกลที่สุด
คนประเภทนี้ยุ่งด้วยมิได้เด็ดขาด!
