ย……นายสามารถรับมือกับพ่อลูกพวกนั้นพร้อมกันได้ไหม?” หลินชีเยี่ยมองไปทางไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ด้านหลังอย่างกังวล“อืม” ไป๋หลี่พั่งพั่งพยักหน้า “ผนึกต้องห้ามของผมคือศัตรูตัวฉกาจของตระกูลไป๋หลี่ วางใจได้”“ดี”ในฝ่ามือของหลินชีเยี่ย รูบิคโกลาหลหมุนบิดอีกครั้ง ในชั่วขณะต่อมาร่างของหลินชีเยี่ยและราศีสิงห์ก็หายไปพร้อมกัน ถูกบิดไปยังที่อื่นตรงหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งไม่มีใครขวางกั้นอีกต่อไป เขาก้าวเท้า ค่อยๆ เดินไปทางไป๋หลี่จิ่งที่อยู่ใต้เวทีเมื่อเห็นร่างสีเลือดที่สวมหน้ากากตือโป๊ยก่ายยิ้มโง่เขลาเข้ามาใกล้ สีหน้าของไป๋หลี่จิ่งก็ซีดลง ภาพที่ไป๋หลี่พั่งพั่งแย่งชิงวัตถุต้องห้ามทั้งหมดไปในชั่วพริบตาเมื่อครู่ สร้างความตกตะลึงให้เขามากเกินไป เมื่อเห็นวัตถุต้องห้ามแปดชิ้นลอยอยู่รอบตัวอีกฝ่าย ไป๋หลี่จิ่งก็ถอยหลังไปอย่างร้อนรนเขากลัวแล้วสุดท้ายแล้ว เขาก็เป็นแค่พ่อค้าคนหนึ่ง เขาอาจจะเก่งกาจในเรื่องธุรกิจ แต่ถ้าพูดถึงทักษะการต่อสู้……เขาไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้ไป๋หลี่พั่งพั่งแม้ว่าเขาจะเริ่มฝึกใช้วัตถุต้องห้ามตั้งแต่เด็ก แต่ก็เป็นเพียงการฝึกธรรมดาเท่านั้น ไม่เคยผ่านการต่อสู้เอาเป็นเอาตายจริงๆ มาก่อน เพราะตามแผนแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการต่อสู้ด้วยตัวเอง เพียงแค่ให้ไป๋หลี่พั่งพั่งทำส่วนที่ยากที่สุดให้สำเร็จ เขาก็จะสามารถสืบทอดตำแหน่งของอีกฝ่ายได้ทันทีถ้าก่อนหน้านี้พลังจิตของไป๋หลี่พั่งพั่งไม่ถูกผ
