เขาพยายามตรวจหาพลังจิตภายในร่างกายอย่างละเอียด แต่พลังจิตทั้งหมดราวกับถูกผนึกไว้ ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็ไม่สามารถเรียกใช้ได้แม้แต่น้อยเมื่อไม่มีพลังจิต ก็ไม่สามารถใช้วัตถุต้องห้ามได้ใบหน้าของไป๋หลี่จิ่งฉายแววเยาะเย้ย “ยังไง พบว่าพลังจิตถูกผนึกแล้วสินะ? ลองคิดดูดีๆ สิว่าวันนี้กินอะไรไปบ้าง?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ชะงักอยู่กับที่ในความทรงจำของเขาปรากฏภาพอาหารเช้าที่แสนอร่อยนั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขากินในวันนี้‘ไม่ เป็นไปไม่ได้…’ดวงตาของไป๋หลี่พั่งพั่งหรี่ลงเล็กน้อย เขาส่ายหน้าอย่างงุนงง “เป็นไปไม่ได้ แม่เป็นแม่ของผม แม่จะทำร้ายผมได้ยังไง?”เขาดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงก้มลงมองไป๋หลี่จิ่งอย่างฉับพลัน ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ “เป็นนาย!นายแอบทำอะไรกับอาหารเช้าใช่ไหม?!”ไป๋หลี่จิ่งหัวเราะเยาะ“นายไม่รู้สึกแปลกใจบ้างเหรอ?แม้ฉันจะดูแลไป๋หลี่กรุ๊ป แต่ก็เป็นเพียงส่วนเล็กๆ เท่านั้น ด้วยตำแหน่งของฉัน จะมีสิทธิ์สั่งการให้ขีปนาวุธไปโจมตีเครื่องบินของนายได้ยังไง?ผู้ใช้วัตถุต้องห้ามทั้งสี่คนนั้น พวกเขาเป็นหนึ่งในหน้าตาของตระกูลไป๋หลี่ของเรา อายุการทำงานของพวกเขายังมากกว่าอายุของฉันซะอีก ฉันจะมีความสามารถชักใยพวกเขาให้มาฆ่าคนที่ถูกกำหนดให้เป็นทายาทเพียงผู้เดียวของตระกูลไป๋หลี่ได้ยังไง?ที่นี่คือกว่างเซิน ที่นี่คือไป๋หลี่กรุ๊ป!นายคิดว่าฉันสามารถหลบหูหลบตาพ่อ แล้วใช้กำลังทั้งหมดของไป๋หลี่กร
