ุ๊ปมาสังหารนายได้? แถมเขายังไม่รู้อะไรเลย?นายมองฉันสูงเกินไปแล้ว……”ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น“นาย……หมายความว่ายังไง?” หลังจากผ่านไปนาน เขาจึงเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง“ยังไง ฉันพูดขนาดนี้แล้ว นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?” ไป๋หลี่จิ่งขมวดคิ้ว กำมือแรงขึ้นอีก ทำให้เกราะหยกเขียวบีบกระดูกมือของไป๋หลี่พั่งพั่งแตกละเอียด!ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่างของไป๋หลี่พั่งพั่ง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง กัดฟันแกรอด จ้องมองไป๋หลี่จิ่งตรงหน้าอย่างดุดัน แต่ไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อยไป๋หลี่จิ่งปล่อยมือจากมือที่บิดเบี้ยวของอีกฝ่าย กำมือที่สวมเกราะหยกเขียวแน่น แล้วต่อยเข้าที่หน้าอกของไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างจัง!หน้าอกของไป๋หลี่พั่งพั่งยุบลงทันที ร่างกระเด็นไปด้านหลัง ชนโต๊ะทำงานอย่างแรง ล้มลงกลิ้งไปบนพื้นสองรอบแล้วกระอักเลือดออกมา“แค่ก! แค่ก!”เลือดไหลจากมุมปากลงบนพื้นห้องทำงาน เขาพยายามยันตัวขึ้นอย่างโงนเงน ดูเหมือนจะพยายามลุกขึ้นยืนไป๋หลี่จิ่งสวมถุงมือหยกเขียว ค่อยๆ เดินมาหยุดตรงหน้าไป๋หลี่พั่งพั่ง มือข้างหนึ่งคว้าคอเสื้อดึงร่างทั้งร่างขึ้นจากพื้น เอาหน้าเข้าไปใกล้หูของไป๋หลี่พั่งพั่ง แล้วพูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะบอกนายตรงๆ เลย……คนที่อยากฆ่านายไม่ใช่ฉัน แต่เป็นพ่อต่างหาก”ม่านตาของไป๋หลี่พั่งพั่งหดเล็กลงทันที เขาส่ายหน้าเบาๆ พูดเสียงอ่อนแรง “เป็นไปไม่ได้! ทำไมพ่อถึงจะ
