ฆ่าผม?ผมเป็นลูกชายของเขานะ……เขาไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าผม!”ไป๋หลี่จิ่งมองสำรวจเขาขึ้นลงครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างขบขัน“นายเป็นลูกชายของเขาเหรอ? นายแน่ใจขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง หน้าตา นิสัย สติปัญญา……มีอะไรบ้างในตัวนายที่เหมือนกับเขา? พ่อเป็นคนแบบไหน? เขาเป็นคนที่สร้างไป๋หลี่กรุ๊ปขึ้นมาด้วยมือเดียว และทำให้มันกลายเป็นบริษัทที่ประสบความสำเร็จที่สุดในต้าเซี่ยเขาเป็นผู้บริหารกิตติมศักดิ์ของหน่วยพิทักษ์ราตรี เขาเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์วัตถุต้องห้ามที่มีชื่อเสียง เขาเป็นตำนานในวงการธุรกิจทั้งหมดของต้าเซี่ย! คนระดับนี้ กลับมีลูกชายที่ทั้งขี้เกียจ ทั้งอ้วน และยังโง่เง่าแบบนาย……นายคิดว่ามันสมเหตุสมผลงั้นเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งมองเพดานด้วยสายตาเลื่อนลอย“นายก็พูดเองนั่นแหละ ตั้งแต่เด็กจนโต อะไรที่นายมี ฉันก็มี แถมยังมีมากกว่านายด้วยซ้ำ…ตั้งแต่เด็กจนโต พ่อเคยมองนายด้วยสายตาอบอุ่นกี่ครั้ง?เขาเคยเลี้ยงดูนายเหมือนพ่อคนหนึ่งเลี้ยงลูกบ้างไหม? เขาเคยสนใจนายบ้างไหม?ไม่… ไม่เคยเลย!เขาแค่ให้เงินนาย ให้คนรับใช้มากมายคอยดูแลนาย นายไปไหนพวกเขาก็ตามไปด้วย คนพวกนี้คอยป้อนแนวคิดกินๆ นอนๆ ให้นายตลอดเวลา ช่วยแบ่งเบาภาระทุกอย่างให้นาย พานายไปเที่ยวสนุกสนาน ทำให้นายกลายเป็นคนไร้ประโยชน์อย่างสมบูรณ์!ประโยชน์เดียวของนายก็คือ การใช้ชื่อไป๋หลี่ถูหมิงเป็นเป้าล่อ ดึงดูดพวกที่คิดไม่ดีต่อไป๋หลี่กรุ๊ป ทั้งลอบสังหารวาง
