ับมันจะไม่ต่างจากการปั่นจักรยานสาธารณะกลับไปเท่าไหร่”“ถ้านายอยากปั่นจักรยานยี่สิบกิโลเมตรไปถึงที่ปลอดภัย ก็ไม่ต้องขึ้นก็ได้” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดสักครู่ แล้วตอบอย่างจริงจัง“เดี๋ยวก่อน!” เฉาเยวียนพูดขึ้นทันที “พวกเรายังมีอะไรที่ยังไม่ได้ทำใช่ไหม?”หลินชีเยี่ยและไป๋หลี่พั่งพั่งหันไปมองเขาอย่างสงสัย“ทิ้งสัญลักษณ์ไว้ไง!” เฉาเยวียนเตือน “ถ้าไม่ทิ้งสัญลักษณ์ไว้ แล้วจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าพวกเรามาที่นี่?”พอเขาพูดแบบนี้ หลินชีเยี่ยก็นึกขึ้นได้ก่อนหน้านี้ตอนทำภารกิจในป่าดงดิบ พวกเขาไม่ได้ทิ้งสัญลักษณ์ไว้เพราะคิดว่าไม่มีใครเห็นอยู่แล้ว อีกทั้งหน่วยพิทักษ์ราตรีที่ประจำอำเภออันถ่าก็มีแค่สองคน แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้วในระหว่างภารกิจครั้งนี้ พวกเขาทำความดีความชอบไว้มากมาย และยังมีสมาชิกหกคนจากหน่วย 017 อยู่ในหมอกด้วย เพื่อความสะดวกในการบันทึกความดีความชอบ พวกเขาควรทิ้งสัญลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองไว้ดีกว่า“พวกเราควรทิ้งสัญลักษณ์แบบไหนดีล่ะ?” หลินชีเยี่ยก้มหน้าครุ่นคิด“ไม่งั้น พวกเราวาดคนอ้วนบนพื้นกันเถอะ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งล้วงกระเป๋า หยิบกระป๋องสเปรย์สีดำออกมาทันทีพร้อมเอ่ยอย่างตื่นเต้น!เขาไม่รอให้คนอื่นห้าม กดปุ่มที่หัวฉีด พ่นรูปร่างคนบิดเบี้ยวลงบนพื้น“ไม่ได้ มันน่าเกลียดเกินไป!” เฉาเยวียนแย่งสเปรย์จากไป๋หลี่พั่งพั่ง ลังเลครู่หนึ่ง แล้วพ่นดาบตรงไว้ในมือขวาของคนที่บอกว่าดาบตรง จริงๆ แล้
