ี่ยเหมือนรู้สึกบางอย่าง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไปอย่างรวดเร็วเม็ดทรายปลิวว่อนในสายลม กวาดผ่านท้องถนนที่ว่างเปล่า ไฟถนนสองข้างทางดับวูบลง ทั้งถนนจมอยู่ในความมืดทรายจำนวนมากรวมตัวกันกลางอากาศ ค่อยๆ ก่อร่างเป็นร่างของชายคนหนึ่ง เขามองลงมาที่คนด้านล่างดวงตาฉายแววโกรธเกรี้ยว“นั่นคือ……” เฉาเยวียนรู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวจากอีกฝ่าย ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย“เรื่องยังไม่จบ… พวกนายอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม ถ้าเกิดฉันต้องต่อสู้กับเขา พวกนายพาคนอื่นๆ หนีไปก่อน”ดวงตาของหลินชีเยี่ยเป็นประกาย เขาสูดหายใจลึก ค่อยๆ ปลดมือเจียหลานออก ลากร่างที่อ่อนล้าเดินไปข้างหน้าทีละก้าวเจียหลานอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงพึมพำไม่ชัดเจนหลุดออกมาจากปากเธอ แต่ร่างนั้นไม่มีทีท่าจะหันกลับมาเลยเขาเดินมาหยุดตรงกลางถนนด้านหน้าทุกคนบนถนนที่มืดมิด หลินชีเยี่ยเงยหน้ามองร่างในอากาศ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง“ดีมาก” ชายคนนั้นกัดฟันพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “หลอกฉัน ขโมยกล่องของพวกเรา ช่วยหน่วยรักษาการณ์ไว้ได้ฆ่าเบลล์ แคลนเดอร์ แล้วก็ฆ่านางพญาอสรพิษอีก… ทำได้ถึงขนาดนี้ พวกแกทำให้ฉันประหลาดใจมาก ถ้าปล่อยให้พวกแกเติบโตต่อไป อนาคตหน่วยพิทักษ์ราตรีจะต้องมีหน่วยรบพิเศษที่น่ากลัวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งหน่วยแน่ๆ”หลินชีเยี่ยหรี่ตาลง “แล้วยังไงต่อ?”“ดังนั้น……วันนี้พวกแกอย่าคิดจะออกไปจากที่นี่แบบมีชีวิตเลย!”ชายคนนั้นยกมือทั้งสองขึ้น
