เธอก็ยอมแพ้การควบคุมตัวเอง เด็กหญิงวัยสิบกว่าขวบคนนี้ร้องไห้โฮราวกับสูญเสียทุกสิ่งไปมือของชายชราสั่นเล็กน้อย โอบกอดเด็กหญิงเข้ามาในอ้อมกอด ใบหน้าอันชราของเขาก็มีรอยน้ำตาไหลลงมาสองสายลูกชายของเขาเคยบอกว่า ถ้าสามวันผ่านไปแล้วเขายังไม่กลับมา ให้แจ้งตำรวจ……ตอนนี้ เป็นวันที่สี่แล้ว“ถิงถิงเป็นเด็กดี อย่าร้องไห้นะ อย่าร้องไห้……” ชายชราเช็ดน้ำตา พูดด้วยเสียงสั่นเครือ“แต่ในป่ามีสัตว์ประหลาดนะคะ! ถ้าพ่อถูกพวกมันจับไปล่ะ? หนูไม่อยากให้พ่อตาย!” เด็กหญิงพูดด้วยเสียงสะอื้นเมื่อเห็นทั้งสองคนกอดกันร้องไห้ ริมฝีปากของเฉินหานเม้มแน่น เขาก้มลงดูเวลา มือที่กำนาฬิกาแน่นขึ้นเรื่อยๆ……ตึง!ในตอนนั้นเอง ประตูบ้านเก่าๆ ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันลมหนาวพัดกรูเข้ามาในบ้าน พัดความอบอุ่นจากเตาผิงให้กระจายไป ทำให้ข้าวของในบ้านปลิวว่อน เด็กหญิงที่มีน้ำตาเต็มหน้ายกหน้าขึ้นมองไปที่ประตู แล้วก็ชะงักค้างอยู่กับที่ที่หน้าประตู มีคนยืนอยู่ห้าคนสามคนเป็นพี่ชายที่เธอเคยเห็นในป่า หนึ่งคนเป็นพี่สาวสวยที่ไม่รู้จัก……และที่ยืนอยู่หน้าพวกเขา นอกธรณีประตูที่ลมหนาวพัดเข้ามา คือร่างสูงใหญ่สง่างามเป็นชายวัยกลางคนที่มีเคราเฟิ้ม ใบหน้ามีเส้นสายแข็งแกร่งและได้สัดส่วน ผมยุ่งเล็กน้อยปลิวไหวตามลม เขาสวมเสื้อทหารเก่าๆ เปื้อนคราบน้ำมัน ชายเสื้อพลิ้วไหวในสายลมสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เด็กหญิงตาแดงก่ำ เขากางแขนออก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย สาย
