ดังไปหน่อย” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองอันชิงอวี๋ “ทำให้มันหุบปากได้ไหม?”อันชิงอวี๋พยักหน้า หยิบมีดผ่าตัดคมกริบออกมา ดวงตาปรากฏประกายสีเทา วิเคราะห์ครู่หนึ่งแล้วแทงมีดเข้าไปที่สมองส่วนหนึ่งของมดแดงยักษ์อย่างแม่นยำ ทันใดนั้นเสียงร้องแหลมก็หยุดลงทันที มดแดงยักษ์สูญเสียความสามารถในการส่งเสียงโดยสิ้นเชิงขณะที่ความมืดในดวงตาของหลินชีเยี่ยเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ การดิ้นรนของมดแดงยักษ์ก็รุนแรงขึ้น มันไม่หยุดกระแทกหัวกับพื้น ส่งเสียงทุ้มดังตุบๆหลายนาทีต่อมา คิ้วของหลินชีเยี่ยเลิกขึ้นเล็กน้อย ความมืดในดวงตาจางหายไป จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนมองไปยังทิศทางหนึ่ง“ฉันรู้ทิศทางคร่าวๆ แล้ว” หลินชีเยี่ยเอ่ยเสียงเรียบ“ทิศทางคร่าวๆ เหรอ?” อันชิงอวี๋ขมวดคิ้ว “ก็ใช้ได้ น่าจะช่วยประหยัดเวลาได้ไม่น้อย”“ควรจะบอกว่า ตอนนี้รู้แค่ทิศทางคร่าวๆ” หลินชีเยี่ยมองมดแดงยักษ์ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น แล้วพูดต่อ “แค่ทุกๆช่วงเวลาหนึ่ง เรารุกล้ำจิตใจของมันอีกครั้ง ก็จะสามารถปรับเส้นทางได้เรื่อยๆ ในที่สุดมันจะนำทางเราไปยังที่ตั้งของรังมันได้”ดวงตาของไป๋หลี่พั่งพั่งค่อยๆ สว่างขึ้น “นั่นหมายความว่า เรามีวิธีหารังแล้วใช่ไหม?”“ถูกต้อง”หลินชีเยี่ยเดินไปหาเด็กหญิงที่หมดสติ ใช้พลังจิตตรวจสอบสภาพร่างกายของเธออย่างละเอียด จากนั้นสีหน้าของเขาจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย“นี่ไม่ใช่เด็กหญิงบนรถไฟคนนั้นหรอกเหรอ?” เฉาเยวียนเอ่ยอย่างสงสัย “ทำไมเธอถึ
