งมาอยู่ที่นี่?”“ถูกมดแดงยักษ์ตัวนั้นพามา” หลินชีเยี่ยมองเด็กสาวที่สวมเสื้อผ้าบางๆ เขาถอดเสื้อกันหนาวออก คิดสักครู่แล้วถอดเสื้อนอกบุขนอีกตัวคลุมให้เธอ ตัวเองเหลือแค่เสื้อเชิ้ตสีดำบางๆ“เธอคงอยู่แถวชายป่าดงดิบพอดี เลยเจอมดแดงยักษ์ที่ออกมาล่าเหยื่อให้ราชินีมด แล้วก็ถูกพามา……โชคดีที่ตอนนั้นเธอไม่ได้ต่อต้าน แต่หมดสติไปเลย ไม่อย่างนั้นมดแดงยักษ์คงฆ่าเธอก่อน แล้วค่อยพาศพมา”ไป๋หลี่พั่งพั่งพินิจมองเด็กหญิงอย่างละเอียดเป็นเวลานานแล้วถอนหายใจยาว “โชคดีที่พวกเราเจอเธอ ไม่อย่างนั้น……”“นี่แสดงให้เห็นว่าขอบเขตการล่าของมดงานกำลังขยายออกไปเรื่อยๆ” สีหน้าของหลินชีเยี่ยยิ่งเคร่งเครียดขึ้น“เวลาที่เหลือของพวกเราไม่มากแล้ว”“แล้วเด็กคนนี้จะทำยังไง?” เฉาเยวียนเอ่ยถาม “พวกเราจะพาเธอไปที่รังของราชินีมดด้วยเหรอ?”หลินชีเยี่ยมองดูเด็กหญิงที่หลับไปด้วยความลังเลที่นี่อยู่ห่างจากอำเภออันถ่ามาก ถ้าจะย้อนกลับไปตามทางเดิม ไปกลับต้องเสียเวลาอย่างน้อยสิบสองชั่วโมง ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ มดแดงยักษ์ก็จะก่อความวุ่นวายในเมืองมากขึ้น พวกเขาไม่มีเวลาย้อนกลับไปแล้ว……“พาไปก่อนแล้วกัน” หลินชีเยี่ยเอ่ย “พอใกล้ถึงรังมด ฉันจะหาคนมาดูแลเธอข้างนอก”“หาคน?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างสงสัย “ที่นี่เป็นป่าเขากันดาร จะหาใครล่ะ?”“ฉันมีวิธีของฉันเอง”สำหรับหลินชีเยี่ยแล้ว การหาคนไม่ใช่เรื่องยากเลย ในโรงพยาบาลจิตเวชมีพยาบาลมากมาย สุ่มเรียกคนไหนมา
