อมส่งลูกพี่หลินด้วยความเคารพ!”“น้อมส่งลูกพี่หลินด้วยความเคารพ!!”หลินชีเยี่ยเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงของเหล่านักโทษก็ดังกึกก้องขึ้นพร้อมเพรียงกัน ทำเอาหลินชีเยี่ยสะดุ้งเซหันกลับไปจ้องเขม็งใส่ทุกคนอันชิงอวี๋นั่งอยู่ใต้ร่มไม้คนเดียว ก้มมองปลายเท้าตัวเองอย่างเหม่อลอยหลินชีเยี่ยเดินผ่านลานกิจกรรม มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวงเรื่องของอันชิงอวี๋ทำให้เขารู้สึกเสียดายจริงๆ ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งรู้จักอันชิงอวี๋ในคดีอสรพิษหนานต้า เขาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดา แค่สมองอันน่าสะพรึงกลัวนั่นก็ทำให้เขาเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันส่วนใหญ่แล้วต่อมาเมื่อเขารู้ว่าอันชิงอวี๋ยังมี [ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว] ซึ่งเป็นผนึกต้องห้ามที่ไม่เคยมีมาก่อนและเติบโตมาถึงขั้นนี้ในใต้ดินของเมืองชางหนานโดยไม่ปริปากบอกใคร การประเมินของเขาที่มีต่ออันชิงอวี๋ก็เปลี่ยนจาก ‘คนฉลาด’ เป็น‘อัจฉริยะระดับปีศาจ’ ทันทีหากคนแบบนี้ถูกฝังอยู่ในท่อระบายน้ำ แม้แต่หลินชีเยี่ยยังรู้สึกเสียดายแทนหน่วยพิทักษ์ราตรีแต่หนทางก็ต้องเดินด้วยตัวเอง ตราบใดที่อันชิงอวี๋ยังไม่ตัดสินใจ ต่อให้หลินชีเยี่ยจะร้อนใจแทนเขาแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์หลินชีเยี่ยคิดพลางเดินไปข้างหน้า สายตาของเขาเหลือบมองไปรอบๆ จู่ๆ ทั้งร่างก็ชะงักอยู่กับที่ที่มุมถนนด้านหน้า มีรถม้าคุ้นตาคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น หน้ารถมีเด็กรับใช้นอนเบื่อหน่ายอยู่ พอเห็นหลินช
