ีเยี่ยมาก็โบกมือให้เขาอย่างตื่นเต้น“ในที่สุดเธอก็มาแล้ว ฉันรอเธอมานานแล้ว”หลินชีเยี่ยไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นรถม้าของอาจารย์อีกครั้งที่นี่ เขารีบเดินไปที่รถม้า ค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อมแล้วถามว่า “อาจารย์ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”“นี่เป็นคุกที่ฉันดูแลอยู่ การที่ฉันอยู่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอ?” เสียงของอาจารย์เฉินดังแว่วมาจากในรถม้า“ขึ้นมาสิ มาดื่มชากับฉันหน่อย”หลินชีเยี่ยไม่ลังเล ก้าวขึ้นรถม้าแล้วผลักประตูเข้าไปทันทีพอเข้าไปในรถ กลิ่นชาคุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูก นกร้องเสียงใสดังมาจากสวนจีนนอกหน้าต่างทั้งสองข้างแสงแดดอบอุ่นส่องเข้ามาในรถ ทำให้ชุดน้ำชากระเบื้องเคลือบบนโต๊ะดูมีขอบสีทองแวววาวอาจารย์เฉินนั่งอยู่หลังโต๊ะชา มือถือถ้วยชาเขย่าเบาๆ ไอร้อนลอยขึ้นมา ใบชาสีเขียวในถ้วยลอยขึ้นลงไม่หยุดนิ่งเขามองหลินชีเยี่ยที่นั่งตรงข้าม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ช่วงนี้อาการเป็นยังไงบ้าง?”“ด้วยพระคุณของคุณ ตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้วครับ” หลินชีเยี่ยยิ้มตอบ“อืม” อาจารย์เฉินพยักหน้า พูดเรียบๆ ว่า “ถึงขั้นตีกันในเรือนจำของฉันได้แล้ว คงฟื้นตัวได้ดีพอสมควรแล้วสินะ”หัวใจของหลินชีเยี่ยเต้นตึกตักอาจารย์เฉินมาครั้งนี้ เพื่อมาต่อว่าเขาเหรอ? ตัวเองก่อเรื่องใหญ่ในคุกของคนอื่น คงไม่ปล่อยผ่านไปง่ายๆ แน่……“วางใจเถอะ ฉันไม่ได้มาเอาเรื่องเธอหรอก” อาจารย์เฉินเห็นสีหน้าของหลินชีเยี่ยแข็งค้างไป จึงหัวเราะเบาๆแล้วส่งชาอีกถ้
