ต่ปิกาจูกินแล้วยังบอกว่าอร่อยสุดๆ”[รหัสลับถูกต้อง โปรดผ่านเข้ามา]มุมปากของหลินชีเยี่ยยกขึ้นเล็กน้อยเขาเดินผ่านประตูใส ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย แล้วเดินตรงไปยังโรงอาหาร“ลูกพี่หลิน! เป็นลูกพี่หลิน!”“ลูกพี่หลินมาแล้ว! เร็วๆ! ไปตักข้าวให้ลูกพี่หลิน!”“ลูกพี่หลิน ที่นั่งของคุณเตรียมไว้แล้ว เชิญทางนี้ครับ!”“บ้าเอ๊ย! ใครทำงานไม่เป็นเรื่องเนี่ย? ทำไมเก้าอี้ยังเย็นอยู่? รีบอุ่นให้ลูกพี่หลินเร็วเข้า!”“ลูกพี่หลิน ลูกพี่อันรอคุณมานานแล้วครับ!”หลินชีเยี่ยเพิ่งเดินเข้ามาในโรงอาหาร นักโทษจำนวนมากก็ยิ้มแย้มกรูเข้ามา คอยปรนนิบัติหลินชีเยี่ยอย่างนอบน้อม ราวกับว่าคนที่มาไม่ใช่หลินชีเยี่ย แต่เป็นฮ่องเต้!หลินชีเยี่ยมองดูทุกอย่างตรงหน้า ยืนงงอยู่ที่ประตูโรงอาหาร จมอยู่ในความสับสนอย่างลึกซึ้ง‘กลุ่มคนพวกนี้……ทำไมดูคุ้นตาจัง?’ในกลุ่มนักโทษที่วุ่นวายอยู่ตรงหน้า ส่วนใหญ่พันผ้าพันแผลไว้ตามตัว หรือไม่ก็ใส่เฝือกที่แขน เห็นได้ชัดว่าเดินยังไม่สะดวก แต่ก็ยังถือถาดอาหารกระตือรือร้นนำมาส่งให้หลินชีเยี่ยที่โต๊ะโดยเฉพาะคนที่ตะโกนกระตือรือร้นที่สุด บาดเจ็บหนักที่สุด แทบจะพันผ้าพันแผลทั้งตัว เหลือแค่ตาคู่หนึ่งกับรูจมูกคู่หนึ่งอยู่ข้างนอก แต่ก็ยังตะโกนด่าคนอื่นๆ เสียงดัง“เดี๋ยวก่อน!” หลินชีเยี่ยห้ามนักโทษที่พันผ้าพันแผลเต็มตัว “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”ชายคนนั้นยิ้มแย้มตอบว่า “ลูกพี่หลิน เมื่อวานพวกเราได้เห็นฝีมือของคุณกับลูกพี่
