้ตามใจชอบ และบอกรหัสลับให้นายด้วย?”“ใช่” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “แต่ว่าสภาพจิตใจของเขาไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่”อันชิงอวี๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างไม่แน่ใจ “เขาใส่ชุดคนไข้เหมือนนาย ผมรุงรัง ตาไม่มีแวว อายุราวๆ สามสิบกว่าๆ ใช่ไหม?”หลินชีเยี่ยชะงัก “นายรู้จักเขาเหรอ?”มุมปากของอันชิงอวี๋กระตุกเล็กน้อย “คืนแรกที่ฉันมาที่นี่ ฉันก็ฝันถึงเขาแล้ว”“เขาเข้าไปในความฝันของนายได้ด้วยเหรอ?” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างตกใจ “เขตห้องขังกับที่พวกเราอยู่ห่างกันตั้งห้าหกร้อยเมตร เขาทำได้ยังไง?!”อันชิงอวี๋ส่ายหน้าอย่างขมขื่น บอกว่าเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน“อ้อ แล้วในฝันเขาทำอะไรล่ะ?”“ฉันกำลังข้ามสะพาน จู่ๆ เขาก็ลอยขึ้นมาจากแม่น้ำ ถือปลาสองตัว ถามฉันว่าที่ทำหล่นคือปลาชิงตัวนี้ หรือปลาไนตัวนั้น……”“นายว่าอะไรนะ?”“ฉันบอกว่าฉันไม่ชอบกินปลา แต่ฉันสนใจเขามากกว่า ถามว่าเขาลงมาให้ฉันผ่าดูหน่อยได้ไหม”“……แล้วยังไงต่อ?”“แล้วฉันก็ตื่น”หลินชีเยี่ยจ้องมองอันชิงอวี๋อยู่นาน แล้วถอนหายใจเบาๆ เขารู้สึกว่าคนที่ควรอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชไม่ใช่ตัวเองแต่น่าจะเป็นอันชิงอวี๋มากกว่า“เมื่อเขามีความสามารถที่แข็งแกร่งขนาดนี้ บางทีอาจจะ… ชวนเขามาร่วมกับพวกเราได้ไหม?” อันชิงอวี๋ครุ่นคิดแล้วเอ่ยปาก“นายหมายถึง พาเขาแหกคุกไปด้วยกันน่ะเหรอ?” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดจริงๆ แล้ว ด้วยความสามารถของอู๋เหลาโก่ว ถ้าเขาเข้าร่วมแผนแหกคุกของทั้งสองคน ก็จะช่วยได้มากอย่
