ี่เป็นที่ไหน? พวกแกคิดว่าฉันเป็นใคร? พนักงานเสิร์ฟรึไงวะ?”เขาเหยียบลงบนโต๊ะที่แตกครึ่งอย่างแรง ทำให้มันแตกละเอียด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหารว่า“วันนี้ พวกแกไม่มีทางรอดกลับไปแบบมีชีวิตแม้แต่คนเดียว!”หลินชีเยี่ยมองโต๊ะที่แตกละเอียดอย่างสงบนิ่งแล้วถอนหายใจ “เอาเถอะ จัดการพวกเขาก่อนแล้วค่อยคุยต่อดีกว่า”อันชิงอวี๋พยักหน้า “ฉันเห็นด้วย”“ที่นี่ใช้ผนึกต้องห้ามไม่ได้ นายสู้ได้กี่คน?”“ฉันไม่เก่งเรื่องต่อสู้” อันชิงอวี๋ส่ายหน้า ปลายนิ้วของเขามีหยดเลือดซึมออกมา เส้นด้ายที่มองไม่เห็นค่อยๆ ยืดออกมา……“แต่ฉันฆ่าคนเป็น” เขาพูดเรียบๆหลินชีเยี่ยรู้สึกถึง [เส้นใยแห่งความวิบัติ] ดวงตาเขาฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “เบามือหน่อยนะ พวกเขามีคนเยอะ ฆ่าหมดก็ยุ่งยากเหมือนกัน แค่ให้พวกเขาจำเป็นบทเรียนก็พอ”“ตามที่นายว่า”ลูกพี่หันเห็นทั้งสองคนยังดูสบายๆ อยู่ ก็รู้สึกโกรธจนแทบระเบิด “พวกแกทั้งหมด เข้าไป! ฆ่าพวกมันซะ!”ตูม!นักโทษสี่สิบห้าสิบคนที่ล้อมรอบทั้งสองคนไว้ พุ่งเข้าใส่ทั้งคู่พร้อมกัน เสียงตะโกนดังสนั่นหวั่นไหวจนแทบจะทำให้หลังคาโรงอาหารพังทลาย!หลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋ขยับพร้อมกัน!หลินชีเยี่ยราวกับมีตาอยู่ด้านหลัง เขาเบี่ยงตัวหลบหมัดและเท้าทั้งหมดอย่างแม่นยำ แล้วใช้มือเดียวยันม้านั่งยาวด้านล่าง ก่อนจะตวัดขาเตะไปด้านหลังอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า!สถานการณ์ของอันชิงอวี๋ดูประหลาดยิ่งกว
